Sýbgatullah Hizani, âlim ve veli idi.
Vaaz ve sohbetleri pek çok faideliydi.

“Gavs-ý âzam” veyahut “Gavs” der Ona ahali.
Seyyid, yani evlad-ý Resuldendir hem dahi.

Tâhâ-yý Hakkâri’nin talebesidir ki hem,
Onun sohbetleriyle oldu âli, mükerrem.

Binsekizyüz yetmiþde irtihal eylemiþtir.
Nurlu kabri, Hizanýn, Gayda nam köyündedir.

O devirde yaþýyan Abdurrahman-ý Tâhî,
Vardý ki, bu veliyi tanýyordu o dahi.

Ancak zamanýn gavsý olup olmadýðýnda,
Þüphe ve tereddüdü vardý onun aslýnda.

Þüphesini gidermek maksadýyla o bir gün,
Ziyaretine gitmek istedi bu büyüðün.

Okudu, Gavs olmanýn alametlerini de,
Ki, bakýp tahkik etsin yanýna girdiðinde.

Alametlerden biri, þu idi ki hem yine
“Düþmez yaðmur tanesi hiç Gavsýn üzerine”.

Ýþbu alametlerden, birisi varsa onda,
Þüphe kalmýyacaktý, onun Gavs olduðunda.

O böyle düþünürken, kapý çaldý o ara,
Gavsýn bir talebesi, gelip girdi huzura.

Arzetti ki: (Efenim, hocamýn selamý var.
Sizin teþrifinizi çok arzu ediyorlar.)

Dedi ki; (Ben de Ona gitmeyi arzulardým.
Yarýn sabah, birlikte gideriz ey evladým.)

Gavs bunu haber alýp, talebeyle beraber,
Kasabanýn dýþýna çýkarak beklediler.

Bir ilk bahar günüydü, bulut yoktu havada.
Beklenen misafirler geldiler o arada.

Ýki Veli, sevgiyle hemen kucaklaþtýlar.
Ve hemen oracýkta sohbete baþladýlar.

Gökyüzü masmaviyken, deðiþti birden hava.
Yaðmur yüklü bulutlar baþladý toplanmaya.

Daha sonra þimþekler ve gök gürlemeleri,
Ve bir yaðmur yaðdý ki, sel götürdü her yeri.

Abdurrahman-ý Tâhî, hatýrladý ki hemen.
Gavs olanýn üstüne yaðmur yaðmaz katiyen.

Dikkatle baktýðýnda, gördü ki hayret ile,
Yaðmur, Onun üstüne yaðmýyor damla bile.

Sýrýlsýklam olmuþken herkes yaðan yaðmurdan.
O zatýn üstü baþý kupkuru idi o an.

O, bunu görür görmez, kaybetti kendisini.
Orada olanlarýn, telâþ sardý hepsini.

Her biri zannetti ki, vaki oldu emr-i Hak.
Lakin O, biraz sonra gözlerini açarak,

Kalkýp, “Gavs-ý âzam”ýn öperek ellerinden.
Talebesinden oldu, hem de en önde gelen.