Seyyid Fehim Efendi, heybetli bir zat idi.
Sevimli, nurlu, lakin çok vakar sahibiydi.

Bir kimse, gölgesini görseydi onun þayet,
Derdi ki: (Bu, Allah’ýn veli kuludur elbet.)

Öyle þanlý, þerefli zat idi ki o elhak,
Onu gören, Allah’ý hatýrlardý muhakkak.

Zira Peygamberimiz buyurdu ki bir defa:
(Onlar görüldüðünde Allah gelir hatýra.)

O, Eshab-ý kiramýn nümunesiydi bizzat.
Yok idi zamanýnda, onun gibi büyük zat.

Mahirdi her ilimde, ziraat ve sanatta.
Yok idi bir benzeri, siyasi malumatta.

Van valisi, çözülmez, çetin meseleleri,
Ona gider, danýþýr, yapar idi ekseri.

Hükümdar olsa idi büyük bir memlekette,
Emsalinden çok iyi hükmederdi elbette.

Velakin dünyaya ve dünya adamlarýna,
Katiyen meyl etmez ve gitmezdi yanlarýna.

Ömründe, cemaatsiz bir namaz kýlmamýþtýr.
Ve bir tek teheccüdü, asla kaçýrmamýþtýr.

Senede iki defa, Van'a teþrif ederdi.
Mahþeri kalabalýk, sohbetini dinlerdi.

Onbinlerce insanýn arasýnda o varsa,
Bakýlýnca, önce o görülürdü bilhassa.

Hatta aralarýnda oturmuþ olsa bile,
Yine o görünürdü herkesten öncelikle

Bin âlimin yanýnda, o idi en mükemmel.
Bin güzelin yanýnda, o idi daha güzel.

O devirde bir kiþi, Abdullah ismi ile,
Anlatýr ki: Arvas'tan çýktým Hac gayesiyle.

Lakin bütün paramý zayi eylediðimden
Hacdan sonra, evime, dönemedim bu yüzden.

Mekke sokaklarýnda gezerken böyle dertli,
Birden bir bahçe gördüm, akarsulu, çiçekli.

Süslü bir cami vardý hem bahçe ortasýnda.
Güzel yüzlü bir adam dururdu kapýsýnda.

Düþündüm ki: Mekke’de, yok idi böyle mahal.
Ya rüya görüyorum, yahut da bu bir hayal.

Ben böyle düþünürken, söyledi ki o adam:
(Evliyalara mahsus, bu, manevi bir makam.

Cuma günü, veliler burada toplanýrlar.
Ýkindi namazýný cemaatle kýlarlar.)

(Ýmamlarý kim olur?) diye sual eyledim.
Dedi ki: (Tanýrsýnýz, Arvas'lý Seyyid Fehim.)

Sevinip, beklemeye koyuldum ben oturup.
Baktým ki, evliyalar geliyor grup grup.

Cami tamam dolunca, en son o zat-ý þerif,
Büyük bir vakar ile, yanýma etti teþrif.

Hürmetle öptüm hemen mübarek ellerini.
Ve derdimi söyleyip, istedim himmetini.

Buyurdu ki: (Bu sýrrý, hayatta oldukça biz,
Ýfþa etmezsen eðer, iþini hallederiz.)

Namaz kýlýp, dýþarý çýkýnca o büyük zat,
Bana buyurdular ki: (Gözlerini az kapat.)

Biraz sonra, gördüm ki gözümü açtýðýmda,
Köyde bulunuyorum bir çeþmenin baþýnda.

Hemen Seyyid Fehim’e gidip öptüm elini.
Buyurdu ki: (Unutma sana dün dediðimi.)