Seyyid Fehim Efendi, her sene, Müks'ten Van'a,
Gelir ve feyz verirdi günlerce Van halkýna.

Kendisini çok seven, mahkeme baþ katibi,
Ahmet Bey’in evinde ekseri kalýr idi.

Lakin o Hac'da idi bir sene geldiðinde,
Buna raðmen yine de, kaldý onun evinde.

Bir kaç talebesiyle, bu evde misafirken,
Onlardan birisini, kaldýrdý gece birden.

Buyurdu ki: (Uyandýr diðer talebeleri.
Zira terk edeceðiz çok acele bu evi.)

Arz etti ki: (Emriniz baþ göz üstüne, ancak,
Sabahý bekleseydik, zira ayýp olacak.)

Buyurdu: (Hayýr hayýr, gidelim geceleyin.
Hem de oðullarýna, haber ver Ahmet Bey'in.)

Onlar dahi uyanýp, bunu haber aldýlar.
Huzuruna çýkarak, aðlayýp yalvardýlar:

(Efendim, kusurumuz olduysa, affediniz.
Ne olur, bizi böyle terk edip gitmeyiniz.

Babamýz çok üzülür ve iner yüreðine.
Nasýl cevap veririz, sonra kendilerine?

Siz yine lutf ederek, af buyurun bizleri.
Oturun rahat rahat, terk etmeyin bu evi.)

Buyurdu: (Evlatlarým, siz müsterih olunuz.
Bize, fazlasý ile hizmette bulundunuz.

Ben dua ediyorum, razýyým hem de sizden.
Lakin þimdi acele gitmeliyiz bu evden.)

Çaresizlik içinde kalarak dediler ki:
(Nasýl emrederseniz, öyle olsun madem ki.)

O gece yarýsýnda, derhal toparlanarak,
Baþka eve gittiler, hem de acil olarak.

Ertesi gün sordu ki oðlu Muhammed Emin:
(Babacýðým, hikmeti ne idi ki bu iþin?

Ahmed Bey'in evladý üzüldüler buna pek.
Dursaydýk ne olurdu o evde sabaha dek?)

Buyurdu ki: (Kimseye söyleme bunu evlat!
Ahmet Bey, Beytullahta bu gece etti vefat.

Ev, yetim evi olup, kaldý mirasçýlara.
Ve onlar sahip oldu evdeki eþyalara.

Önceden, her eþyayý rahat kullanýyorduk.
Her istediðimizi, rahat alýp yiyorduk.

Çünkü biliyorduk ki, Ahmet Bey, seve seve,
Her þeyi kullanmaya, izin verir bizlere.

Þimdiyse, bütün bunlar oldu mirasçýlarýn.
Kim olduklarýný da, bilmiyoruz onlarýn.

Her þey, o vârislerin hakký oldu o saat.
Bir þeyi kullanmaya, yoktu izin ve ruhsat.

Kul hakkýndan kaçýnmak maksadýyla, acele,
Ayrýldým o haneden, hakikat iþte böyle.)

Bu hadiseden sonra, bir ay geçti aradan.
Hacýlar, teker teker döndüler Beytullahtan.

Herkes geldiði halde, Ahmet Bey yoktu fakat.
Dediler: (O, bir gece, Mekke’de etti vefat.)

Bir hesap ettiler ki, bu vefat, hakikatte,
O gece vuku bulmuþ, hem de ayný saatte.

Ahmet Bey’in evladý anladý ki aþikâr:
Seyyid Fehim, o gece bu yüzden ayrýlmýþlar.