Seyyid Fehim her sene, Van'a gidip bir defa,
Güzel sohbetleriyle nur saçardý etrafa.

Mevsim yaz olduðundan, hava bir sýcaktý ki,
Ýnsanlar, hararetten kavruluyordu sanki.

Gençten bir kimse vardý, hem de Fehim isminde.
Yaþardý o zamanlar, günah iþler içinde.

Bu genç, daðdan bir tabak kar temin edip bir gün,
Getirip, huzuruna arz etti o büyüðün.

Seyyid Fehim, o gence buyurdu: (Ýsmin nedir?)
O genç, çok sýkýlarak, dedi: (Ýsmim Fehim'dir.)

Bir makbul olmuþtu ki getirdiði soðuk kar,
Þefkatle etti ona, bir teveccüh ve nazar.

Bu, öyle bir teveccüh, öyle nazardý ki hem,
Kalbi, Seyyid Fehim’in aþkýyle doldu o dem.

Öyle bir muhabbetle baðlandý ki o zata,
Onun muhabbetiyle yanar oldu adeta.

Sonradan Seyyid Fehim, Arvas'a etti avdet.
O sene kýþ mevsimi, þiddetli geçti gayet.

Velakin yanýyordu o aþkla onun gönlü
Onun ayrýlýðýna, yoktu hiç tahammülü.

En son dayanamayýp, dedi ki: (Anneciðim!
Heybemi hazýr et ki, Arvas'a gideceðim.)

Dedi: (Gitme evladým, bir baksana þu kýþa.
Çýkarsan yem olursun daðlarda kurda kuþa.)

Lakin o, kararýný vermiþ idi pek kati.
Zira onun aþkýndan, kalmamýþtý takati.

Heybesini alarak, düþtü Arvas yoluna.
Ona kavuþmak için, bir mani yoktu ona.

Her an ölüm saçarken aç kurtlar, soðuk ve kar,
O, dað dere demeyip, gidiyordu bir karar.

Zira onu götüren, bir sevgiydi, bir aþktý.
Çünkü Seyyid Fehim’e varýp kavuþacaktý.

Bir daðýn tepesinde, tam bu aþkla giderken,
Baktý ki, karþýsýna bir adam çýktý birden.

Ve sordu ki: (Nereye gidiyorsun ey Fehim!
Eðer arzu edersen, sana yardým edeyim.)

Lakin o, cevap bile vermeyerek hiç ona,
Yine ayný aþk ile, devam etti yoluna.

Çünkü Seyyid Fehim’le beraberdi o zaten.
Ve onun aþký ile gidiyordu esasen.

Ve bir akþam, Arvas'ta ezan okundu, fakat.
Namaz için mihraba geçmedi o büyük zat.

Herkes merak ederken, niçin beklediðini,
Seyyid Fehim bilirdi bu iþin hikmetini.

Buyurdu: (Bir yolcumuz geliyor, yolda þu an.
Hem de donmak üzere neredeyse soðuktan.)

Biraz sonra genç Fehim, bir kardan adam gibi,
Kavuþtu maþukuna, dinlemeyip kar, tipi.

Buyurdu ki: (Ey Fehim, o yolda rast geldiðin,
Hýzýr'dý, niçin ondan bir yardým istemedin?)

Dedi ki: (Beraberdim o anda sizin ile.
Çok kolay geliyordum, sizin himmetinizle.

Siz de geliyordunuz o yolda yaným sýra.
Sizinle beraberken, bakar mýyým Hýzýr’a?

Ben sizin aþkýnýzla, daðlarý aþýyordum.
Her adýmda, daha çok size yaklaþýyordum.)

(Sofu Baba) derler ki ona Van civarýnda,
Ziyaret etmektedir sevenler mezarýnda.