Hacý Ömer Efendi diye vardý bir kiþi.
Her gün Seyyid Fehim’e hizmet etmekti iþi.

Bu zat anlatýyor ki: Bu fakir, aralýksýz,
Yirmibeþ yýl, o zata hizmet ettim hilafsýz.

Mübarek simalarý öyle nurlu, heybetli,
Ýdi ki, bakamazdým yüzlerine dikkatli.

Derdim ki: Yüzlerini, bir kez görebilseydim.
Ve onu, hayalimde muhafaza etseydim.

Bunu baþarmak için, kolluyordum hep fýrsat.
Ne hikmetse, hiç nasib olmadý bu iþ fakat.

Çaðýrdý bir gün beni hususi odasýna.
Koþarak gidip hemen, oturdum karþýsýna.

Kýbleye müteveccih, seccade üzerinde,
Diz üstü otururdu içeri girdiðimde.

Ýkimizden baþkaca, hiç kimse yoktu o an.
Düþündüm ki: Bu fýrsat, ele geçmez her zaman.

Mübarek yüzlerini bir göreyim iyice.
Diyerek, bir an için bakmak murad edince,

Öyle çok büyüdü ki her azasý ve baþý,
Zannettim ki, kapladý yeri, göðü ve Arþ’ý.

Bir dehþete kapýldým ben bunu gördüðümde.
Zira hiç böyle bir þey görmemiþtim ömrümde.

Sonra eski halinde görünce vücudünü,
Bir kez daha denedim görmek için yüzünü.

O zaman da öyle çok küçüldü ki mübarek,
Hatta mümkün deðildi, göz ile onu görmek.

Kaçmak istediysem de ben bunu gördüðümde,
Baktým, eski haliyle oturuyor önümde.

Tebessüm buyurarak eyledi beni teskin.
Teþebbüs eylemedim bir daha bakmak için.

Bir gün de, bu velinin koyunlarýna bakan,
Bir çoban, diðerine þöyle dedi bir zaman:

(Koyunlardan birini, gel kesip de yiyelim.
Sorarsa, zehirli ot yiyip öldü diyelim.)

Öbür çoban dedi ki: (O, büyük bir velidir.
Hak teâlâ, o zata hakikati bildirir.)

Buna raðmen o çoban, keserek bir koyunu,
Sonra kebap yaptý ve piþirip yedi onu.

Bu hadiseden sonra, geçmiþti ki birkaç gün,
O çoban gelip girdi, yanýna o büyüðün.

O ara Seyyid Fehim, seslenip hizmetçiye,
Buyurdu: (Hacý Ömer, gel biraz içeriye.)

O içeri girince, buyurdu: (Hacý Ömer!
Bilir misin kaç türlü olurlar bu veliler?)

O dahi arz etti ki: (Onu bilmez bu aciz.
Onu, herkesten iyi, bilir zat-ý aliniz.)

O zaman Seyyid Fehim buyurdu ki: (Ey Hacý!
Mesela görse onlar bir zararlý aðacý,

Bir kýsmý, dallarýný keserler onun hemen.
Keserler bir kýsmý da aðacý gövdesinden.

Ve hatta vardýr ki hem, bir kýsým evliyalar,
Onu, kökünden söküp, ortadan kaldýrýrlar.)

Çoban bunu duyunca, dedi ki: (Tamam, tamam!
Ben, zararlý aðaca benziyorum þimdi tam.

Siz, üçüncü guruba dahil bir velisiniz.
Benim zürriyetimi kestiniz herhalde siz.)

Hakikaten aradan kýsa bir zaman geçti.
Kesildi tamamiyle çobanýn zürriyeti.