Seyyid Fehim Efendi, etmeden henüz vefat,
Herkes huzur içinde yaþýyordu pek rahat.

Kaldýrdý Seyyid Fehim, vahþi hayvan avýný.
Hiç kimse öldürmezdi, bir yabani hayvaný.

Emniyet altýndaydý, vahþi hayvanlar bile.
Yanyana gezerlerdi, koyunlar kurtlar ile.

Zira aralarýnda var idi bir ünsiyet.
Asla birbirlerine, etmezlerdi eziyet.

Tilkiler ayý ile, tavþanlar kurtlar ile,
Gezer de, hiçbir zarar görmezlerdi az bile.

O devirde her yere, yayýldý ilim, edep.
Bunlar, Seyyid Fehim’in sayesinde oldu hep.

Sarmýþtý onun nuru, o devirde herkesi.
Olmazdý katiyetle hýrsýzlýk hadisesi.

Bir hýrsýz var idi ki, mahirdi bunda gayet.
Sonra, ona Arvas’ta nasib oldu hidayet.

Kendisi anlatýr ki: Mesleðimdi bu benim.
Hatta ben reis olup, çoktu yardým edenim.

Hýrsýzlýk yapmak için, dolaþýrdým her yeri.
Maalesef icra ettim bunu yýllardan beri.

Keþf etseydim bir yeri hýrsýzlýða müsait,
Orada çalýþýrdým, gece gündüz her vakit.

Bir gün de, dolaþýrken düþtü yolum Arvas’a.
Baktým, çok müsait yer hýrsýzlýða bilhassa.

Çünkü tek baþlarýna daða gidip hayvanlar.
Akþam da dönerlerdi ahýra gelip tekrar.

Köyden uzak yerdeydi, bu hayvan ahýrlarý.
Dikkat ettim, açýktý hepsinin kapýlarý.

Hatta kapýlarýnda görmeyince bir kilit,
Dedim ki: Hýrsýzlýða, bu yer gayet müsait.

Diðer arkadaþlarla ederek müþavere,
Karar verdik: Bu gece gidelim biz bu yere.

Yanýma, beþ kiþi de alarak geceleyin,
Düþtük Arvas yoluna, hýrsýzlýk etmek için.

Zifiri karanlýkta vasýl olduk Arvas’a.
Dedik ki: (Götürelim, hayvanlardan ne varsa.)

Vakta ki hududunu, geçince biz Arvas’ýn,
Baktýk ki, etrafýmýz gündüz oldu ansýzýn.

Ýnsanlar, gündüz gibi þevk ile çalýþýrlar.
Hatta birbirlerine baðýrýp çaðýrýrlar.

Dedik ki: (Sübhanallah, rüya mý gördüðümüz?
Az önce gece idi, þimdiyse oldu gündüz.)

Geri dönüp, hududdan dýþarý çýktýk biraz.
Zifiri karanlýða büründü yine Arvas.

Öyle ki, karanlýktan göz gözü görmüyordu.
Halbuki biraz önce, herkes geziniyordu.

(Muhakkak ki hayaldi az önce gördüðümüz.)
Diyerek, içeriye girdik yine dördümüz.

Lakin biz içeriye bir adým atar atmaz,
Güneþli bir gündüze çevrildi yine Arvas.

Hayret ile bakarak, biz birbirlerimize,
Yine çýktýk dýþarý, dönerek izimize.

Velhasýl tam üç kere olunca bize bu hal,
Dedik: (Bu, fevkalade bir haldir, deðil normal.)

Bir ikaz-ý ilahi olduðunu anladýk.
Hýrsýzlýðý býrakýp, tövbe ettik biz artýk.