Vefatlarýna yakýn Seyyid Fehim Efendi,
Bir çok büyükler gibi uzleti tercih etti.

Zaruri görüþme ve ihtiyaç haricinde,
Ýbadetle meþguldü çok zaman ev içinde.

Altý ay var idi ki henüz vefatlarýna,
Baþladý ahiretin sefer hazýrlýðýna.

Her gün sohbetlerinde, ölümden bahsederek,
Derdi ki: (Mümin için, büyük nimettir ölmek.)

Arvas kabristanýna ziyarete giderdi.
Þimdi medfun olduðu yere nazar ederdi.

Bir Cuma günü idi, hastalýðý arttý pek.
Camiye götürdüler, kollarýna girerek.

Mahdumu, faziletli Seyyid Muhammed Emin,
Bir hutbe irad etti, gayet belið ve hazin.

O gün, hüzün ateþi yakmýþtý bütün nasý.
Ve bir firak rüzgarý, kaplamýþtý Arvas’ý.

Cuma’yý, oturarak eda ettikten sonra,
Birkaç talebesini, çaðýrdý huzuruna.

Buyurdu: (Benden sonra, oðlum Muhammed Emin,
Devam etsin hizmete, bu dini yaymak için.

Fakat yufka yürekli, ince kalblidir gayet.
Kaplamýþtýr tamamen onu aþk ve muhabbet.

Resulullahýn aþký, yakar onun gönlünü.
Azaltýr günden güne, buna tahammülünü.

Bu sebepten ötürü, benden sonra bu oðlum,
Fazla uzun yaþamaz, öyle zannediyorum.)

Üç sene geçmiþti ki hakikaten o günden,
Vefat etti, Resule fazla muhabbetinden.

Þöyle ki, otuziki yaþýnda hacca gitti.
Birkaç sevdiði ile, haccýný eda etti.

Sonra Resule karþý, kalbinde yanan aþkla,
Yöneldi Medine’ye, büyük bir iþtiyakla.

Ravda-i mübarekin kapýsýný açarak,
Girip ziyaret etti, kalbi aþkla yanarak.

Biraz sonra çýkýnca Resulün ravdasýndan,
Yanýk ciðer kokusu geliyordu aðzýndan.

Abdülhakim Efendi, yanýnda bulunurdu.
(Ciðeri kebab olmuþ, çok yaþamaz) buyurdu.

Gemi ile dönerken, çok hasta oldu bu zat.
Yolda, Tur-i sina’da eyledi Hakka vuslat.

Seyyid Fehim de, en son yapýp nasihatýný,
Güçlükle eda etti, ikindi namazýný.

Zira gücü, takati, tükenmiþti tamamen.
Secdeden, yardým ile kalkmýþtý o gün zaten.

Sonra, (Refik-ul a’la!) diyerek o büyük zat,
Kelime-i tevhidi söyleyip etti vefat.

O anda, yüzbinlerce, çeþit çeþit ve renk renk,
Kuþlar, gök cihetinden Arvas’a süzülerek,

Havada, sýra sýra durup gölge ettiler.
Bu elem ve kederi, onlar da hissettiler.

Vakta ki defin bitti ve daðýldý cemaat,
Kuþlar, kabir üstünde toplandýlar o saat.

Sonra Seyyid Fehim’in mübarek mezarýndan,
Yeþil bir nur çýkarak, göklere çýktý bir an.

O nurun arkasýndan, gökten gelen o kuþlar,
Yine hepsi birlikte, gök yüzüne uçtular.

Seyyid Fehim Efendi hürmetine ilahi!
Onun þefaatine kavuþtur bizi dahi.