Abdülkadir Efendi nam bir pamuk tüccarý,
Var idi ki, o bizzat anlatmýþtýr þunlarý:

Efendi Baba ile, Eyüp camiinde, biz,
Bir öðle namazýný kýlýp çýktýk ikimiz.

Ve hazret-i Halid’in mübarek türbesine,
Girip oturuverdik, sandukanýn önüne.

Ýkimizden baþka da, kimse yoktu o günü.
Buyurdu: (Bana sokul, kapat iki gözünü.)

(Peki) deyip kapattým ve gördüm ki o vakit:
Ayak üzre duruyor o an hazret-i Halid.

Uzun boylu, heybetli gördüm kendilerini.
Yaklaþýnca, kalktým ve hemen öptüm elini.

Bir þeyler konuþtular ikisi yavaþ sesle.
Ben bir þey duymuyordum, seyrederdim edeple.

Birazdan (Gözünü aç!) buyurdu yine bana.
Açtýðýmda gördüm ki, otururuz yan yana.

Sonra çýktýk dýþarý, ikindi okunurdu.
Efendi bana dönüp, (Neler gördün?) buyurdu.

Arzettim, buyurdu ki: (Hayatta oldukça ben,
Kimseye haber verme, gördüðünü katiyen.)

Abidin Bey isminde, yakýnlarýndan bir zat,
Var idi ki, bu kimse eyledi bir gün vefat.

Teçhiz ve tekfin gibi hizmetleri gördüler.
Sonra, cenazesini kabrine götürdüler.

Efendi’nin evi de, o yol üzerindeydi.
Ve o yoldan yüksekçe bir setin üstündeydi.

Cenaze, tam geçerken o evin hizasýndan,
Abdülhakim Efendi set üstündeydi o an.

Bir nazar eyleyince cenazeye ayakta,
Tabut, hemen durdu ve bekledi muallakta.

Taþýyanlar, bir hayli ettilerse de gayret,
Bir milim gitmeyince, eylediler çok hayret.

Sonra da, ona doðru döndü tabut havada.
Kýsa dua okudu Efendi o arada.

Vakta ki dua bitti, o zaman eli ile,
Bir iþaret eyledi: (Haydi götürün!) diye.

Tabut, ancak o zaman yoluna etti devam.
Gördü bu kerameti, cemaatten çok adam.

Bir gün de, otururken bir caminin önünde,
Ona, dilsiz bir çocuk getirdiler o günde.

Oniki yaþýndaydý, hiç konuþamýyordu.
Buna, anne babasý çare bulamýyordu.

Duydular: (Teþrif etmiþ o yere bir evliya.)
Hemen kapýp çocuðu, götürdüler oraya.

Zira itikadlarý þöyleydi ki onlarýn,
Hürmetine, çok þeyler düzelir evliyanýn.

Çocuk gelip el öptü ve oturdu yanýna.
Efendi, þefkat ile bir nazar etti ona.

Sonra sual etti ki: (Evladým, adýn nedir?)
O, güzelce konuþup, dedi: (Adým Ahmed’dir.)

O günden itibaren baþladý konuþmaya.
Onun himmeti ile, kavuþtu tam þifaya.

Annesiyle babasý, görüp hayret ettiler.
Hatta sevinçlerinden çok gözyaþý döktüler.