Þakir Efendi diye bir kimse var idi ki,
Yýllarca bu velinin yapmýþtý hizmetini.

Bu kiþi anlatýyor: Efendi’yle biz yine,
Gitmiþtik bir velinin kabir ziyaretine.

Bu zat, Zeynep Kâmil’de Abdülfettah Efendi,
Ýdi ki, Ýstanbul’da üç büyük velidendi.

Murad-ý Münzavi’yle, Tokadi Mehmet Emin.
Diðer ikisi idi, bu üç büyük velinin.

Bu zatlarýn kabrini ettiðinde ziyaret,
Edebe, titizlikle ederdi çok riayet.

Ayakkabýlarýný, kabristan haricinde,
Çýkarýp, öyle girdi bir tevazu içinde.

Sonra bana dönerek, buyurdu: (Yum gözünü!
Açýnca, yine bana söyle ne gördüðünü.)

Gözümü kapatýnca, uzun boylu ve esmer,
Bir zat gördüm ve bunu, kendine verdim haber.

Buyurdu: (Týpký senin söylediðin gibidir.
O, bu yerde üç büyük evliyadan biridir.)

Yeðenleri Faruk Bey anlattý þunu bizzat:
Balkondan taþ zemine düþmüþtü bizim Nevzat.

Biz bunu haber alýp, süratle indik yere.
Onu, koma halinde zor attýk hastaneye.

Daha sonra ayýldý ve bildi kendisini.
Lakin kaybetmiþ idi akli melekesini.

Gösterdik çok sinir ve akýl tabiplerine.
Dediler: (Ümit yoktur, gelmez eski haline.)

Efendi’ye giderek, arz ettim hadisatý.
Þefkatli kollarýna teslim ettim Nevzatý.

Büyük bir merhametle yanlarýna aldýlar.
Onu, nazarlarýndan bir an ayýrmadýlar.

Mübarek gözlerinden çýkan nur ve þuaya,
Mazhar olup, çabucak kavuþtu tam þifaya.

Öyle ki, hiç kalmadý hastalýktan bir eser.
Ve hatta avukatlýk yaptý uzun seneler.

Abdülhakim Efendi, yine günün birinde,
Vaaz ediyor idi ki Bayezid camiinde,

Bir ara buyurdu ki mevzuyu deðiþtirip:
(Ýçinizden biriniz, görse ki eve gidip,

Mesela küçük oðlu, çýkmýþ evin damýna,
Güvercin kovalýyor, baðýrmasýn hiç ona.

Yavaþ ve güzellikle söylesin ki: Evladým!
Gel de in aþaðýya, bak sana þeker aldým.

Böylece ürkütmeden içeri alsýn onu.
Bundan sonra o ancak azarlasýn oðlunu.)

Abdülhakim Efendi, bunu, cemaatýna,
Söyleyip devam etti yarým kalan vaazýna.

Akhisarlý biri de, bunlarý dinlemiþti.
O vaazýn bitiminde, çýkýp eve gitmiþti.

Ve oðlunu gördü ki evine vardýðýnda,
Güvercin kovalýyor çýkmýþ evin damýnda.

Hem de kiremitlerin ucundaydý evladý.
Tam baðýracaktý ki, o sözü hatýrladý.

Buyurduklarý gibi davrandý çok yumuþak.
Böylelikle düþmekten kurtuldu o yavrucak.