Sevdiði kimselerden Sabri Bey var idi ki,
O da, þu hadiseyi anlatýr bizatihi:

Bir gün rahatsýzlandým ve gittim hastaneye.
Apandisit teþhisi kondu muayenede.

Bayram olduðu için, yapmayýp ameliyat,
Bir baþka hastaneye sevkettiler o saat.

Çýkýp, o hastaneye gitmeden daha önce,
Efendi’ye uðrayýp, haber verdim hemence.

Ellerini öpüp de oturunca, o derhal,
Bana, (Sen hasta mýsýn?) diyerek etti sual.

(Evet) deyip, gösterdim o aðrýnýn yerini.
Tam onun üzerine dokundurdu elini.

(Burasý mý?) diyerek, o yeri ovdu biraz.
Onun bereketiyle gitti benden o maraz.

O, mübarek elini dokununca o yere,
Apandisit aðrýsý kayboldu birdenbire.

Kýrkbeþ sene oluyor o günden itibaren,
Apandisit aðrýsý görmedim bir daha ben.

Yine o anlatýr ki: Abdülhakim Efendi,
Bir ara, teyemmümden bana hep bahsederdi.

Hatta bizzat kendisi, bir tuðla getirerek,
Nasýl olacaðýný gösteriyordu tek tek.

Ben de, kendi kendime derdim ki: Niye acep,
Efendi, teyemmümü anlatýyor bana hep?

Teyemmüm, su olmayan yerlerde lazým olur.
Biz ise þehirdeyiz, su her yerde bulunur.

Böyle kendi kendime düþündümse de bunu,
Yýllar sonra anladým ne için olduðunu.

Efendi hazretleri göç etti bu dünyadan.
Ve sonra otuz sene geçmiþti ki aradan,

Ellerimde ekzema ve yaralar çýktý hep.
Hatta baþ parmaðýmý kestiler bundan sebep.

Doktorlar, sýký tembih ederlerdi ki bana:
(Su deðdirmeyeceksin el ve parmaklarýna.)

Sevdiklerinden biri, bir gün huzurlarýna,
Gelerek, þu þekilde bir sual sordu ona:

(Seyyid Abdülkadir-i Geylani mi yüksektir?
Ýmam-ý Rabbani mi? Merak eder bu fakir.)

Abdülhakim Efendi, cevaben o kimseye,
Baþladý Abdülkadir Geylani’yi övmeye.

Buyurdu: (Gavs-ül a’zam idi ki bu büyük zat,
Anýnda yetiþirdi istese her kim imdat.

Öyle çok kerameti vardý ki onun hatta,
Duasýyla, ölüyü döndürürdü hayata.

Kendi zamanýndaki bilcümle evliyanýn,
Fevkinde bulunduðu, kesin idi bu zatýn.

Ve kýyamete kadar, her veliye feyiz, nur,
Onun vasýtasýyla eriþir, vasýl olur.

Mübarek cemalini görseydi biri elhak,
Allahü teâlâyý hatýrlardý muhakkak.

Dört yüz kiþi yazardý vaazýný muntazaman.
Birbirinin sýrtýnda yazarlardý çok zaman.)

Böylece bu veliden bahsedip uzun uzun,
Çok kerametlerini anlattý önce onun.

Sonunda buyurdu ki: (Bütün bunlara raðmen,
Ýmam-ý Rabbani'nin aþýkýyým ama ben.)