Abdülhakim Efendi, Beþiktaþ Sinanpaþa,
Camiinde vaaz edip, çýkarken dýþarýya,

Baktý, kapý önünde, bir saray arabasý.
Kibar bir bey yaklaþýp, þu oldu ona arzý:

(Sultan Vahideddin Han, size selam ediyor.
Ve sizi, iftar için saraya çaðýrýyor.)

Sultanýn gönderdiði hususi arabaya,
Binerek, iftar için teþrif etti saraya.

Ýstanbul’un en mümtaz hoca, vaiz, imamý,
O iftar yemeðine çaðrýlmýþtý tamamý.

Çok mükellef bir yemek yenildikten sonra da,
Baþmabeynci, þunlarý arz etti o arada:

(Sultan, bilcümlenize önce selam ediyor.
Sonra da, þu hususu istirham buyuruyor.

Þu an düþmana karþý, bütün Anadolu’da,
Çarpýþan halkýmýza ediniz hayýr dua.

Kuva-yý milliye'nin galip gelmesi için,
Müstecap duanýzý bekliyor hepinizin.

Halký teþvik ediniz, milli mücadeleye.
Ki, eli silah tutan, koþup gitsin cepheye.

Para ve silahca da, Kuva-yý milliye'yi,
Takviye etmek için, teþvik edin milleti.

Bu düþman iþgalinden, vatanýn kurtulmasý,
Hususunda, Sultanýn budur sizden ricasý.)

Abdülhakim Efendi, sarýlýp bu davaya,
Çok insan göndermiþtir, o gün Anadolu’ya.

Sultan Vahideddin Han, Topkapý sarayýnda,
Hýrka-i saadeti ziyareti anýnda,

Yanýnda olsun diye, gönderip birisini,
Davet etti saraya Hakkýn bu velisini.

Diðer ileri gelen devlet adamlariyle,
Bir çok din adamý da, mevcut idi haliyle.

Abdülhakim Efendi, bu davete icabet,
Buyurarak, saraya teþrif etti nihayet.

Yanýna, yardýmcýsý Þakir Efendi’yi de
Alarak gelmiþti ve bekliyordu geride.

Biraz sonra, padiþah Sultan Vahideddin Han,
Gelip geçti vakarla, cemaat arasýndan.

Hýrka-i saadetin bulunduðu odanýn,
Kapýsýna gelince, duruverdi ansýzýn.

(Abdülhakim Efendi nerededir?) deyince,
Herkes, birbirlerine bakýþtýlar hemence.

Kimse tanýmýyordu bu isimde birini.
Sorarak, gerilerde buldular kendisini.

Herkes yol açýyordu bu Allah adamýna.
Teþrif etti birazdan, Padiþahýn yanýna.

Bir dünya sultanýyla, bir ahiret sultaný,
Sultan-ül enbiya'nýn mübarek hýrkasýný,

Ziyaret etmek için, içeriye girdiler.
Büyük bir hürmet ile, ziyaret eylediler.

Sultan Vahideddin Han, teberrük olsun diye,
Herkese, birer mendil o gün etti hediye.

Abdülhakim Efendi hazretlerine dahi,
Bir deðil, iki mendil vermiþti bizatihi.

Vakta ki sona erdi bu mübarek ziyaret,
O, Þakir Efendi’nin yanýna etti avdet.

O ikinci mendili ona verip o zaman,
Buyurdu ki: (Bunu da, gönderdi sana Sultan.)