Abdülvehhab Þarani, keramet ehli bir zat.
Hürmetine, bir nice hastalar buldu sýhhat.

Bu mübarek velinin, vardý ki bir zevcesi,
Hareketsiz kalmýþtý, bir gün felç neticesi.

Abdülvehhab Þarani, buyurur ki: Bu hale,
Ben de, elde olmadan üzüldüm fevkalade.

Ve ne yapacaðýmý bilmeden bekler iken,
Gaibden, kulaðýma þu nida geldi birden:

(Ey Abdülvehhab kalk da, þu anda dýþarý çýk.
Yandaki boþ odada, bir delik var ufacýk.

Yuva yapýp, að kurmuþ deliðe bir örümcek.
Ve onun tuzaðýna, düþmüþ küçük bir sinek.

Çok çaba gösteriyor kurtulmak maksadýyle.
Sanki imdat istiyor, lisaný hali ile.

Onu halas edersen örümceðin elinden,
Zevcen dahi çabucak kurtulur bu derdinden.)

Gidip buldum odada, delik ve örümceði.
Ve gördüm aðlarýna takýlan o sineði.

Fena kaptýrmýþ idi kendisini o aða.
Çýrpýnýp duruyordu, tuzaktan kurtulmaða.

Sineði, bir çöp ile kurtarýp o halinden,
Dönüp, sonra zevcemin yanýna geldim hemen.

Baktým ki, duruyordu sapa saðlam ayakta.
Halbuki biraz önce, yatýyordu yatakta.

Bir kimse anlatýr ki: Þeytan aldatmasýyle,
Yanlýþ bir itikada saplanmýþtým vaktiyle.

Derdim ki: (Hiçbir kimse, bir ihtiyacý için,
Yardýmýna ihtiyaç duymaz baþka kiþinin.

Dileðini, Allah’tan istemeli kul esas.
Araya baþkasýný koyarsa, uygun olmaz.

Þu zatýn hürmetine diye dua eylemek,
O inancýma göre, münasip deðildi pek.)

Lakin Resulullahý rüyada gördüm bir gün.
Abdülvehhab Þarani, yanýndaydý Resulün.

Mübarek ellerini öpmek istedim, fakat,
Resulullah, bana hiç etmiyordu iltifat.

Çaresiz Abdülvehhab Þarani’ye yalvardým.
Dedim: (Lütfen acýyýp, ediniz bana yardým.

Siz vesile olup da, götürün ona beni.
Sizin hürmetinize, öpeyim ellerini.)

O da merhamet edip, gözlerimin yaþýna,
Gidip rica eyledi Peygamber-i ziþâna.

O vesile olunca, çaðýrdý Resulullah.
Gittim ve ellerini öptüm elhamdülillah.

Uyanýnca, hatamý anlayýp tövbe ettim.
Ve hemen o velinin medresesine gittim.

Mübarek ellerini öperek o büyüðün,
Talebesi olmakla þereflendim ayný gün.