Abdülvehhab Þarani buyurur: (Bir yaz günü,
Ziyarete gitmiþtim, bir Ýslam büyüðünü.

Girince selam verdim, o aldý selamýmý.
Sonra yüzüme bakýp, sual etti adýmý.

(Abdülvehhab) deyince, dedi ki: (Senelerdir,
Seni görmek isterdim, geç otur, iþte sedir.)

Sonra tutup elimi, sýktý ki öyle benim,
Sanki bir mengeneye sýkýþtý o an elim.

Dedim ki: (Çok büyük bir kuvvete sahipsiniz.
Halbuki bana göre, yaþlýsýnýz hayli siz.)

Dedi ki: (Bak evladým, elimdeki bu kuvvet,
Tâ gençliðimden beri aynýdýr, itimat et.

Zira hep helal lokma kazanýp, onu yedim.
O helal lokmalardan, hasýl oldu kuvvetim.

Yüzkýrküç yaþýndayým hem dahi þu anda ben.
Hiçbir gün ayrýlmadým, helal lokma yemekten.

Lakin bugün, maalesef kötü olmuþ insanlar.
Helal-haram demeden, yiyorlar ne bulsalar.

Ýnsanlar arasýndan, kalkmýþ sevgi, muhabbet.
Çirkin olan haramlar, olmuþ moda ve âdet.

Belalar karþýsýnda, yok tevekkül ve sabýr.
Dine karþý insanlar, olmuþlar kör ve saðýr.

Allah’ýn takdirine, yok tevekkül ve rýza.
Dünyalýk sebeplerle, ederler kavga, niza.

Ey oðlum, kötülerin hali böyle velhasýl.
Þimdi, iyi insaný anlatayým ben asýl.

O, okuyup öðrenir, önce ilmihalini.
Sonra da, buna göre düzeltir her halini.

Eðer günah iþlerse, üzülür, kalbi yanar.
O, çýkmaz hatýrýndan, tâ ölünceye kadar.

Ýyi iþ yapsa dahi, kusurlu, noksan bulur.
Hatta onu unutup, hiç hatýrlamaz olur.

Gece gündüz, kendini, hep çeker ki hesaba,
Düþmesin ahirette Cehenneme, azaba.

Dünya düþüncesini, söküp atar içinden.
Kurtulmaya çalýþýr, Cehennem ateþinden.

Gönlünden, tam olarak atar uzun emeli.
Zira iyi bilir ki, çok yakýndýr eceli.

Kötü bilmez kimseyi, asla yapmaz su-i zan.
Bunun çirkinliðini, bilmiyor çoðu insan.

Halbuki bir Müslüman, çok nafile ibadet,
Yaparak, ömür boyu eylese buna gayret,

Bunlardan kazandýðý o sevaplarý, yine,
Mesela terazinin koysalar bir gözüne,

Öbürüne de, bir tek (su-i zan) seyyiesi,
Konulsa, aðýr gelir bu günahýn kefesi.

Çünkü kul hakký olup, vebali çok büyüktür.
Ahirete kalýrsa, tahammülü zor yüktür.