Abdülvehhab Þarani, cihana ilim yaydý.
Ve lakin kendisini çekemeyenler vardý.

Bunlardan bir tanesi, edip çok kin ve haset,
Zamanýn müftüsüne, etti onu þikayet.

Þarani, bu haberi alýnca, gitti hemen.
Müftüden, bir kaç kitap istedi emaneten.

(Müdevvene) adýnda, fýkýh kitaplarýydý.
Kalýn, birkaç cilt olup, hacimli ve aðýrdý.

Müftü, talebelerden emretti ki birine:
(Sen taþý bu ciltleri bu kimsenin evine.)

Kitaplarý býrakýp, biraz dinlenmeksizin,
Hemen izin istedi talebe gitmek için.

Buyurdu ki: (Evladým, istersen kal bu gece.
Biraz sohbet ederiz senin ile böylece.)

Çocuk (Olur) deyince, içeriye geçtiler.
Tâ gece yarýsýna kadar sohbet ettiler.

(Þimdi de biraz uyu) buyurup talebeye,
Çýktý o kitaplarýn bulunduðu bölmeye.

Lakin geçmemiþti ki yirmi dakika kadar,
Talebenin yattýðý odaya geldi tekrar.

Onu uyandýrarak, buyurdu ki: (Kardeþim,
Götür bu kitaplarý, halloldu zira iþim.)

Talebe, kitaplarla gidiyorken öylece,
Düþündü ki: Bunlara, hiç bakmadý bu gece.

Madem bakmayacaktý, ne için aldý peki?
Lakin bilemediðim bir hikmeti var belki.

Müftü de, kitaplarýn geldiðini görünce,
(O, benimle alay mý ediyor?) dedi önce.

Kýzýp, kendi kendine þöylece söylendi ki:
(Okumayacaktý da, ne için aldý peki?)

O ara biri gelip, dini bir sual sordu.
Lakin araþtýrmadan, cevap vermek pek zordu.

Ýmam-ý Þarani’den gelen o kitaplara,
Bakarak, cevabýný baþladý aramaya.

Ve lakin çevirdikçe kitap sayfalarýný,
Gördü hep Þarani’nin açýklamalarýný.

Onu koyup, merakla aldý öbür ciltleri.
Gördü ki, notla dolu bütün sahifeleri.

Talebeyi çaðýrýp, dedi ki: (Bu kitaplar,
Hepsi, tek tek okunup, yazýlmýþ hem de notlar.)

O dedi: (Beraberdik onunla bütün gece.
Benden, yirmi dakika ayrý kaldý sadece.)

Dedi ki: (Bunca kitap, deðil yirmi dakika,
Yirmi ayda bile zor okunur filhakika.)

Hakkýnda beslediði, kötü düþüncelerden,
Vazgeçip, o velinin evine gitti hemen.

Huzuruna çýkarak, tövbe etti gönülden.
Talebesi içine dahil oldu o günden.