Bir kimse anlatýr ki : Arkadaþlarýmýzla,
Bir yýl hacca giderdik, kendi hayvanýmýzla.

Lakin benim hayvaným, zayýf idi bir nice.
Yorulup yatýverdi, bir müddet yol gidince.

Onlar devam ettiler ve lakin benim hayvan,
Bir türlü kalkmýyordu, çok halsiz olduðundan.

Çaresizlik içinde, geçmiþti ki bir saat,
Aniden peyda oldu, yanýmda nurlu bir zat.

Hayvanýmýn sýrtýný, eliyle okþayarak,
Buyurdu ki: (Ey hayvan, yolda kalma, haydi kalk!)

Sonra da bana dönüp, bir tebessüm buyurdu.
Ve hemen birden bire, gözümden gaib oldu.

Lakin çok sevinmiþtim hayvanýn kalkmasýna.
Binerek, düþtüm hemen onlarýn arkasýna.

Bu sefer öyle hýzlý giderdi ki hayvaným,
Az sonra, kafileye yetiþip ferahladým.

Ve hatta ben onlarý býraktým gerilerde.
Beni geçen yok idi, artýk o kafilede.

Bu hal, Kâbe’ye kadar devam etti on saat.
Baktým, tavaf yaparken yanýmda yine o zat.

Bir teþekkür etmeyi düþündüm ki, tam o an,
O yine birden bire, gaib oldu ortadan.

Sonradan öðrendim ki, Ýmam-ý Þarani’ymiþ.
Ve yine öðrendim ki, o yýl hacca gitmemiþ.

Bir de, (Emir Muhammed) adýnda bir Müslüman,
Der ki: Arkadaþlarla, konuþurduk çok zaman.

Âlim ve velilerden ve kerametlerinden,
Bahsedip, anlatýrdýk onlarýn hallerinden.

Bir gün de, Abdülvehhab Þarani hazretleri,
Hakkýnda konuþuldu, biraz ileri geri.

Ben de onlara uyup, o Ýslam büyüðünün,
Þanýna yakýþmayan kelamlar ettik o gün.

Ben dahi bu gýybete karýþmýþtým böylece.
Ve lakin rahmani bir rüya gördüm þöylece:

Mýsýr’da, karýþýklýk olup, düzen bozulmuþ.
Bunu düzeltmek için, bir ordu geliyormuþ.

Hakikaten az sonra, geldi büyük bir ordu.
Lakin þehre girmeyip, sýnýrda bekliyordu.

Ordunun kumandaný, dedi ki: (Biz bu þehre,
Sahibinden izinsiz, giremeyiz bir kere.)

Dediler ki: (O sahip, kimdir ki ey kumandan!
Þehre giremezsiniz onun izni olmadan.)

Dedi: (Abdülvehhab-ý Þarani’dir ki o zat,
Bu ülkenin manevi sahibi odur bizzat.)

Rüyadan uyanýnca, bu hatamý anladým.
Ve hemen o velinin huzurlarýna vardým.

Buyurdu ki: (Buraya gelmen için birader,
Ýlle de bir rüya mý görmeniz icab eder?)