Ahmet Mekki Efendi, gizlese de kendini.
Bu fakir, çok görürdüm onun kerametini.

Çalýþýrdým yanýnda, zira katip olarak.
Aldým çok duasýný, hizmetini yaparak.

O günlerde bir mektup geldi ebeveynimden.
Yazmýþlar ki: (Ey oðlum, ayrýl memuriyetten.

Çünkü hem okuyorsun, hem de çalýþýyorsun.
Bu halde çok yorulur, sonra hasta olursun.)

Peder ve validemin isteði üzerine,
Söyledim vaziyeti ayný gün kendisine.

O, buna çok üzülüp, oldu çok müteellim.
Buyurdu: (Ayrýlmana rýzam yok ama benim.)

Arz ettim ki: (Ben dahi, istemem bunu asla.
Velakin annem babam, istiyorlar ýsrarla.)

Fakat o büyük insan, o sahib-i keramet,
Hiç razý olmadý ve demedi yine evet.

Býraktým müftülüðü, buna raðmen yine ben.
Lakin o arýyordu, beni mütemadiyen.

Bir ay tamam olunca, teþrif etti evime.
O ayki maaþýmý tutuþturdu elime.

Ben, ikinci ay dahi, gitmedim hiç yanýna.
O, yine maaþýmý getirip verdi bana.

Onun temiz kalbine malum olmuþ bir þeyler.
O þeyin zuhurunu bekliyormuþ o meðer.

Hakikaten iki ay geçmiþti ki aradan,
Bir mektup daha geldi, o günlerde babamdan.

Yazýyordu: (Madem ki büyük zatmýþ o kiþi,
Devam et hizmetine, býrakma sakýn iþi.)

Mektubu okuyunca, sevindim için için.
Lakin geçti iki ay üzerinden bu iþin.

Mahcubiyet içinde, düþündüm ki o sýra:
Þimdi ben, hangi yüzle giderim o huzura?

Bana, (Ayrýlma!) diye, etmiþti çünki ýsrar.
Ne yüzle huzuruna giderdim þimdi tekrar?

Lakin o, bizim gibi basit insan deðildi.
Resulün ahlakýyle süslü ve ziynetliydi.

Allah için sevinir, kýzardý Allah için.
Ve hiçbir hareketi, olmazdý fena, çirkin.

Velhasýl Müftülüðe geri geldim ben tekrar.
Düþünürdüm: Acaba beni nasýl karþýlar?

Mahcup bir vaziyette, içeri girdiðimde,
Kalktý Müftü Efendi, otururken yerinde.

Sevgiyle kucakladý fakiri, pek de içten.
Yüzü, sanki (Ay) gibi parladý bu sevinçten.

Dedi: (Abdüllatif'in gelmesi þerefine,
Haydi kalkýn, gidelim hep öðlen yemeðine.)

O gün öyle sevinip, neþelendi ki gayet,
Personelin hepsine, verdi büyük ziyafet.