Sülale-i Resulden, Ahmet Mekki Efendi,
Tasavvufta yükselmiþ büyük âlimlerdendi.

Zahiri ilimlerin vakýf idi hepsine.
Yýlmadan ders okuttu ilim talebesine.

Çýktý bir gün camiden, verir vermez vaazýný.
Ben dahi yanýndaydým, taþýrdým çantasýný.

Abim Lütfü Uyan’ýn gidecektik evine.
Arabi ders verirdi o zaman kendisine.

Yürüdük bir sokaðýn köþe baþýna kadar.
Lakin Mekki Efendi, orada kýldý karar.

Zira o yol üstünde, bir âlim otururdu.
Onun evi önünden geçmek gerekiyordu.

Okunmak üzereydi akþam vakti tam ezan.
Birden bana dönerek buyurdu ki o zaman:

(Bu ilim sahibinin hanesinin önünden,
Geçmemiz, uygun olmaz asla edep yönünden.

Bir hal hatýr sormadan, yürüyüp gidersek biz,
O âlim zata karþý, edepsizlik ederiz.)

Ýlim sahiplerine olan bu edebinden,
Geçmedi o âlimin kapýsýnýn önünden.

O âlimin evinin arkasýndan dolaþtýk.
Ve abim Lütfü Bey’in hanesine ulaþtýk.

Buna þahit olunca, içimden derdim ki hep:
(Kimde vardýr acaba, bu tevazu, bu edep?)

Çünkü kendisi dahi, ilim ehli biriydi.
Evlad-ý Resul olup, yaþý da ileriydi.

Yine de o âlimden edep, hayâ ederek,
Geçmedi kapýsýndan, ilme kýymet vererek.

Merhameti, o kadar çoktu ki fakirlere,
El açan kimseleri, çevirmezdi bir kere.

Ayrýca, kalb kýrmaktan ve bir gönül yýkmaktan,
Öyle kaçýnýrdý ki, acizdim anlamaktan.

Mesela müftülükte, bir gün öðle üzeri,
Orta yaþlý bir adam giriverdi içeri.

Dedi: (Kars’tan, iþ için gelmiþtim bir ay önce.
Fakat iþ bulamadým, döneceðim hemence.

Ama bilet alacak param yok þimdi benim.
Eðer siz verirseniz, þu an biner, giderim.)

Ýstediði parayý çýkarýp verdi, ama,
Akþam, yine vapurda, rastladýk o adama.

Bana buyurdular ki: (Yalan demiþ bu bize.
Utanýr, mahcub olur, þimdi bizi görünce.

Þuradan gidelim de, o görmesin) diyerek,
Gittik baþka tarafa, ona görünmeyerek.