Ahmet Mekki Efendi, âlim ve evliyadan.
Din-i Ýslam uðrunda çalýþtý hiç durmadan.

Býkmadan ders okuttu, verdi vaaz-ü nasihat.
Hep bu yolda çalýþýp, þehiden etti vefat.

Þehid oldu, çünkü hiç durmadý, dinlenmedi.
Ýnsan yetiþtirerek, dine hizmet eyledi.

Yoktu bir düþüncesi, dine hizmetten baþka.
Þehid olmasýnýn da, sebebi buydu baþta.

Dünyalýk hiçbir þeyi, etmedi asla talep.
Ahirete dönüktü, kalbi ve ruhuyla hep.

Vefatýna bir hafta kalmýþtý ki, o yine,
Bildirdi bu hususu çok sevdiði birine.

Daha da yaklaþýnca vefatý Mübareðin,
Dedi: (Hasta olursam, hiç doktor getirmeyin.)

Ve bir gün yapýyorken sabah kahvaltýsýný,
Birden bire elinden düþürdü bardaðýný.

Kalkýp, elbisesini giymek istedi, fakat,
Ýki üç saat sonra, eyledi Hakk’a vuslat.

Kan sýzdý uzun müddet, aðzýndan dýþarýya.
Bu, þehid olduðunun iþaretiydi zira.

O vefat ettiðinde, bazý büyük âlimler,
(Bugün, dinin direði yýkýlmýþtýr) dediler.

Vefatý, öyle tesir etti ki bu fakire,
Sanki yetim kalmýþtým o anda birden bire.

Ömrümde böyle acý, önce hiç görmemiþtim.
Ýstanbul baþýmýza yýkýldý zannetmiþtim

Bir âlimin ölümü, ölümüdür âlemin.
Yüceltsin makamýný onun Rabbil âlemin.

Rüyamda, gidiyordu gayet nurlu olarak.
Ben, peþinden giderdim, yerde yuvarlanarak.

Geri dönüp, eliyle, tuttu benim elimden.
Ayaða kaldýrarak, kurtardý o halimden.

Uyanýp, tabirini þöyle yaptým rüyanýn:
Þefaat edecektir inþallah bana yarýn.

Binlerce kiþi geldi duyar duymaz vefatý.
Ýstanbul az görmüþtür, böyle çok cemaatý.

Edirnekapý’daydý kabir yeri o zaman.
Ankara’da, Baðlum’a nakledildi sonradan.

Kabri açýldýðýnda, bu nakil sebebiyle,
Çürümemiþ olduðu görüldü hayret ile.

Aradan dört yýl gibi uzun zaman geçmiþti.
Buna raðmen cesedi, asla çürümemiþti.

Zira vefat etmiþti, o bir þehid olarak.
Þehidin bedenini, çürütmez çünkü toprak.

Ya Rabbi, bu âlim ve veli zat hürmetine,
Kavuþtur cümlemizi onun þefaatine.