Ahmed Namýki Cami, asrýnýn bir tanesi.
Sahabe-i kirama dayanýr sülalesi.

Kötü arkadaþlarý var idi ki önceden,
Yer içip gezerlerdi, hiçbir þey düþünmeden.

Hatta içki içmeyi, âdet edinmiþlerdi.
Þarap için, kýrk adet küp alýp dizmiþlerdi.

Kýrký da, þarap ile dolu idi lebalep.
Alýp getirirlerdi, oradan sýrayla hep.

Þarap almak sýrasý, gelince bir gün ona,
Gitti sabah merkeple, o küplerin yanýna.

Lakin birden þaþýrýp, kaldý hayret içinde.
Zira hiç içki yoktu, küplerin hiç birinde.

Bir þey anlamamýþtý, düþündü ki: Dünkü gün,
Hepsi de, þarap ile doluydu bu kýrk küpün.

Þaþkýn halde, oradan yöneldi bað evine.
Oradaki þaraptan, yükledi merkebine.

Bu sefer de merkebi yürümüyordu fakat.
Ne kadar vurduysa da, diretip etti inat.

O sýrada gaibden, bir nida geldi ona:
(Ey Ahmed, suçu yoktur, iliþme o hayvana.

O, þimdi sahip deðil kendi iradesine.
Biz mani oluyoruz, onun yürümesine.)

O, bu sesi duyunca, kapandý yere hemen.
Dedi: (Tövbe ya Rabbi, artýk içmem bunu ben.

Lakin emir buyur da, þu merkebim yürüsün.
Ki, mahcup olmayayým arkadaþlara bugün.)

Baþladý yürümeye merkebi en nihayet.
Ve arkadaþlarýnýn yanýna etti avdet.

Þaraplarý koyarak, çekildi kendi geri.
Dediler: (Nerde kaldýn, sabah vaktinden beri?

Hem niçin çekilirsin, haydi gel de, sen de iç.)
Dedi: (Ben tövbe ettim, artýk içmiyorum hiç.)

Dediler ki: (Ey Ahmed, böyle neler diyorsun?
Býrak, þimdi bizimle þaka mý ediyorsun?)

Israr ettilerse de, (gel iç) diye ne kadar,
Dedi: (Ýçmeyeceðim, etmeyin fazla ýsrar.)

O sýrada, gaibden bir ses duydu: (Ey Ahmet!
Al ve iç ellerinden, eyleme muhalefet.)

Aldý bu emir ile þarabý ellerinden.
Ýçti, lakin o anda hayrette kaldý birden.

Zira o içtiðinin, deðiþikti lezzeti.
Þarap, onun elinde olmuþtu bal þerbeti.

Arkadaþlarýna da, eliyle etti ikram.
Onlar dahi içince, þaþkýna döndüler tam.

Onlarýn içtiði de, olmuþtu çünkü þerbet.
Hepsi, günahlarýna tövbe etti nihayet.

Sonra, eline alýp bir odun kütüðünü,
Kýrdý hep teker teker, o kýrk þarap küpünü.