Ahmed Namýki Cami ümmiydi gerçi, fakat,
Kitap yazýp, herkese ederdi çok nasihat.

Tövbe etmek hakkýnda, buyurdu: Ey insanlar!
Büyük bir hazinedir günahlara istiðfar.

Hak teâlâ buyurdu: (Tövbe edin hepiniz.
Ancak tövbe etmekle kurtulabilirsiniz.)

(Benim, tövbe edecek bir halim yoktur) demek,
Müslümana yakýþan bir söz olmasa gerek.

Þöyle ki, raðbet etse bir insan bu dünyaya,
O, her bir nefesinde, her an girer günaha.

Zira Peygamberimiz þöyle buyurmuþlardýr:
(Dünyaya düþkün olmak, günahlarýn baþýdýr.)

Bir saatte, bin nefes, insan alýp veriyor.
Bu, yirmidört saatte, yirmidört bin ediyor.

Ýþte bu nefesleri, kul alýrsa gafletle,
Yani sarýlmýþ ise, dünyaya muhabbetle,

Ve bir günah iþleyip, üzülmüyorsa þayet,
Onun her nefesine, yazýlýr bir masiyet.

Bir günde, yirmidörtbin günah eder bu ise.
Demek ki tövbe etmek, ne kadar lazým bize.

Eðer tövbe edersek þartlarýna uyarak,
Günahlarý, sevaba çevirir cenâb-ý Hak.

Ýstiðfarýn üç þartý vardýr ki, onlar þudur:
Birincisi, günaha gönülden piþman olur.

Ýkincisi, Allah’a tövbe eder diliyle.
Üçüncüsü, o iþi terk eder bedeniyle.

Kul, böyle halisane tövbe ederse þayet.
Hak teâlâ o kulu, eder af ve maðfiret.

Yerdeki hayvanatla, göklerdeki melekler,
Onun iyiliðine, her an dua ederler.

Tövbeyi, sýrf günahta lazým bilme kendine.
Ýbadet yapýnca da, lazýmdýr tövbe yine.

Ýbadeti beðenmek, olur gurur ve kibir.
Bu dahi günah olup, tövbeyi gerektirir.

Ýslam’a hizmetini, bilirse kendisinden,
Hemen tövbe istiðfar lazým olur peþinden.

Bir âlim, kendisini gayriden bilse iyi,
Bu da bir günah olup, gerektirir tövbeyi.

Ýnsan, her adýmýný atarken bile hatta,
Günah iþlerim diye titremeli adeta.

Köle, efendisine hizmette etse kusur,
Ona, mükafat deðil, bir ceza lazým olur.

Kul da, Rabbine karþý bir kusur iþlemekten,
Korkmalý, titremeli Cehenneme düþmekten.

Halis kul, bu korkuyla geçirir günlerini.
Ýdama mahkum olmuþ biri görür kendini.

Ýþlediði günahlar, hatýrýndan çýkmaz hiç.
Bunun ýzdýrabýyla, bulamaz huzur, sevinç.