Ahmed-i Yesevi’nin bir çok talebeleri,
Vardý ki, birbirine çoktu muhabbetleri.

Yeseviyye yolunda ilerleyen kimseler,
Taþýrlardý müþterek bazý hususiyetler.

Çok üstün bilirlerdi kendi rehberlerini.
Severek yaparlardý, o zatýn her emrini.

Hepsi de, üstadýný seviyordu pek fazla.
Ona baðlanmýþlardý, muhabbet ve ihlasla.

Yiyip içseler bile emriyle o kiþinin,
O yolda yükselmeye, sebepti onlar için.

Emirsiz, çok ibadet yapsalardý da hatta,
Faide görmezlerdi yine maneviyatta.

Çünkü teslimiyetti o yolda esas olan.
Bir þey kazanamazdý üstadýna uymayan.

Her iþte, talebeler dikkat ederdi ki hep,
Üstadýmýz, bu babta ne düþünüyor acep?

Anlayýnca üstadýn o iþte muradýný,
Her biri, ona göre atardý adýmýný.

Onun her yaptýðýný, bilirler doðru, iyi.
Buna baðlý bilirler o yolda yükselmeyi.

Herhangi bir iþini, beðenmeyen talebe,
Yeseviyye yolunda bulamazdý mertebe.

Onu üzmek, o yolda pek çok tehlikelidir.
Dünya ve ahirette felakete sebeptir.

Çünkü inanýrlar ki, incinirse o eðer,
Ýncinir o kimseye, bir önceki veliler.

Resulullaha kadar, yüzlerce veli dahi,
Onu üzen kimseye, incinir bizatihi.

Allahü teâlâ da, incinir ona hatta.
Çok dikkatli olurlar onun için bu babta.

Zaten hiçbir kimseye, hatta hayvana bile,
Zarar vermek, o yolda yasaktýr bile bile.

Üstadýn büyüklüðü hakkýnda þüphe eden,
Feyzinden mahrum olup, yükselemez katiyen.

Yeseviyye yolunda bulunan talebeler,
Ona teslim olur ve çok muhabbet ederler.

Emir telakki edip bir tek iþaretini,
Hepsi yarýþ ederler, yapmak için emrini.

Her fedakârlýðý da, yaparlar o iþ için.
Çünkü onun rýzasý, esasýdýr bu iþin.

Onu sevdiklerine, ederler çok muhabbet.
Sevmedikleri ile, edemezler hiç ülfet.

Birbirlerini dahi, severler pek ziyade.
Üstaddan, ancak böyle ederler istifade.

O yolda çok mühimdir, üstada karþý edep.
Her talebe, evvela buna dikkat eder hep.

Kim çok edepli ise, söz dinliyorsa yani,
Onun yükselmesine kalmaz baþka bir mani.