Ahmed-i Yesevi’nin tesirliydi sözleri,
Hidayete getirdi binlerle kimseleri.

Bir eseri vardý ki, (Divan-ý hikmet) diye,
Doludur, insanlara öðüt nasihat ile.

Bir yerde buyurur ki: (Korkunuz, sakýnýnýz!
Dünya adamlarýyle yakýnlýk kurmayýnýz.

Dünya malý, geçici, hem de aldatýcýdýr.
Bugün senin ise de, yarýn baþkasýnýndýr.

Aklý olan, buna hiç gönül vermez velhasýl.
Ahiret derdi ile dertlenmiþtir o asýl.

Bu dert, onun öyle çok sarmýþtýr ki içini,
Düþünür gece gündüz Cehennem ateþini.

Günah ve kusurlarý, dað gibi gelir ona.
Bu yüzden boynu bükük, mahcuptur Allah’ýna.

Rabbinin dergahýnda, affa kavuþmak için,
Gece sessizliðinde, aðlar hep için için.)

Bir yerde buyurdu ki: (Allah’tan baþkasýný,
Kalbinizden atarak, silin gönül pasýný.

Dinin emirlerini, öðrenip ince ince,
Yapýn her iþinizi, bu esas mucibince.

Dinini öðrenmeden, tasavvufla uðraþan,
Kimsenin imanýný, gizlice çalar þeytan.

Bazý harikulade halleri görülse de,
Hakirdir, zira onlar istidracdýr hepsi de.

Evliya zannetse de kendisini o kiþi,
Hiç muteber deðildir indallah hiçbir iþi.

Eðer Ýslamiyet’i bilmezse bir Müslüman,
Dünya ve ahirette, görür çok zarar, ziyan.)

Yine o buyurdu ki: (Dinleyin ey insanlar!
Gönüller kararýyor, iþlendikçe günahlar.

Bu günah kirlerinin temizlemesi için,
Çok tövbe etmelidir, yolu budur bu iþin.

Allah’ýn rýzasýný gözetin ki her zaman,
Ancak böyle kurtulur ahirette Müslüman.

Sakýn mala ve mülke gönül baðlamayýn ki,
Elden çýkar sonunda, deðildir çünkü baki.

Malýnýn çokluðuyla, ahmaklar maðrur olur.
Onlar, iki cihanda bulamaz rahat, huzur.

Karun dahi, malýyla övünürdü ki yine,
Mallarýyla birlikte, geçti yerin dibine.

Kâfir de olsa bile, sakýnýn kalb kýrmaktan.
Zira daha günahtýr bu, Kâbe’yi yýkmaktan.

Resulün sünnetidir, gariplere merhamet.
Garip sevindirmeye ediniz sa’y-ü gayret.

Görürseniz zavallý, gönlü kýrýk birini,
Derdine merhem olup, ferahlatýn kalbini.

Zira siz, bu dünyada merhamet ederseniz,
Size de, mahþer günü þefkat eder Rabbimiz.)