Hacý Bayram Veli’yi tavsiye edince halk,
Onun kim olduðunu eyledi hayli merak.

Ankara beldesine yollandý o saatta.
Lakin aradýðýný bulamadý o zatta.

Fakat o, aldanmýþtý görünüþe bakarak.
Baþka rehber aradý, oradan ayrýlarak.

Halep’te bir evliya var diye duydu o an.
O zatý görmek için, Halep’e oldu revan.

Velakin o veliyi görmeden bir gün önce,
Halep’te, Akþemseddin rüya gördü bir gece.

Baktý, nurdan bir zincir geçirilmiþ boynuna.
Zorla, Hacý Bayram’ýn çekiliyor yanýna.

Zincirin ucu dahi, elindeydi o zatýn.
Çekilip býrakýldý eþiðine dergahýn.

Akþemseddin görünce bu manalý rüyayý,
Anladý Ankara’da yaptýðý o hatayý.

Hacý Bayram Veli’nin aþký ile yanarak,
Geldi onu görmeye, Halep’ten ayrýlarak.

O zaman Hacý Bayram, cümle talebesiyle,
Tarlaya gitmiþ idi çalýþmak gayesiyle.

Öðrenip, o da hemen tarlaya gitti, fakat,
O veli, kendisine etmedi hiç iltifat.

O hiç göstermeyince bir ilgi kendisine,
Talebeleri dahi, bakmadýlar yüzüne.

Lakin o, çalýþmaya baþladý onlar gibi.
Yine de o veliden göremedi bir ilgi.

Az sonra, yemek vakti geldi ise de, fakat,
Onu, sofrasýna da almadý o veli zat.

Taksim etti yemeði mevcut talebelere.
Arta kalaný ise, gönderdi köpeklere.

Onlar yemek yemeye baþlamýþlardý artýk,
O ise, bir kenarda kalmýþtý, kalbi kýrýk.

Hatasýný çok iyi anlayan Akþemseddin,
O an kendi kendine söylendi ki: (Ey nefsim!

Gerçi bugün, bir miktar gördünse de hakaret,
Yine bu kapýdadýr senin için saadet.

Sen ki beðenmemiþtin Hakk’ýn bu velisini,
Ýþte ceza olarak böyle yaparlar seni.

Ey nefsim, hiç kendini müdafaa etme sakýn.
Sen artýk köpeklerle yemeye müstehaksýn.)

Köpeklerin kabýna uzanmýþtý ki eli,
Þefkatle baktý ona Hacý Bayram-ý Veli.

Buyurdu ki: (Ey köse, tez girdin kalbimize.
Gel, yanýma otur da, þeref ver haydi bize.)

Gelince, ona bakýp buyurdu: (Bir misafir,
Zincir ile gelirse, böyle kabul edilir.)

Sonra ona etti ki bir tasarruf ve himmet,
Baþkalarý dururken, ona verdi icazet.