Osmanlý padiþahý sultan Ýkinci Murad,
Hacý Bayram Veli’ye ederdi çok iltifat.

Ve devlet iþlerinden fýrsat buldukça yine,
Giderdi bu velinin sýk sýk ziyaretine.

Yine bir defasýnda ziyarete gitmiþti.
Þehzade Mehmed’i de yanýnda getirmiþti.

Feyz-ü bereketinden bereketlensin diye,
Onu, dört yaþýndayken götürdü o veliye.

Her Ýslam padiþahý gibi Sultan Murad Han,
Ýstanbul’u fethetmek arzusundaydý her an.

O sohbet esnasýnda, arz etti ki: (Efendim!
Ýstanbul’u fethetmek, tek emelimdir benim.

Bu diyarý, Ýslam’ýn nuruyla aydýnlatmak,
Çan sesleri yerine, ezan sesleri duymak,

Benim için, en büyük bir ideal ve gaye.
Bize nasib olur mu feth-i Kostantiniye?)

Hacý Bayram-ý Veli buyurdu: (Ey Padiþah!
Ömr-ü devletinizi payidar etsin Allah.

Ve mübarek eylesin bu halis niyetini.
Sen ve ben, göremeyiz Ýstanbul’un fethini.)

Bir köþede oynayan Þehzade Mehmed ile,
Molla Akþemseddin’i göstererek eliyle,

Dedi ki: (Ýstanbul’un fethi olur müyesser.
Onu, þu çocuk ile, bizim köse görürler.)

Sultan Murad, söyleyip o gün Akþemseddin’e,
Ýlk hoca yaptý onu Þehzade Mehmed’ine.

Ve o devrin en meþhur ulemasý, velisi,
Þehzade Mehmed için ders verdiler hususi.

Tarih ve coðrafyaya gösterdi özel gayret.
Geçmiþ hükümdarlardan aldý çok ders ve ibret.

Hem kudretli askerdi, hem kültürlü bir insan.
Ondokuz yaþýndaydý tahta çýktýðý zaman.

Gönlünde tek þey vardý bu büyük Padiþahýn.
(Ýstanbul’u almak)tý yardýmýyla Allah’ýn.

Hep bunu düþünürdü gece gündüz ve her an.
Bunun hesaplarýný yapýyordu durmadan.

Elinde kaðýt kalem ve Bizans haritasý.
Çaðýrdý vezirini, bir gün gece yarýsý.

Çandarlý Halil Paþa, vezirdi o zamanlar,
Gün görmüþ bir kiþiydi tecrübeli ihtiyar.

Gece vakti, alýnca Sultan’ýn bu emrini,
Ýlk anda anlamadý sebep ve hikmetini.

Huzura gider iken, düþündü ki þunu hep:
Ne kusur ve kabahat iþledim ki ben acep?

Yaþlý vezir, korkuyla huzura girdiðinde,
Gördü ki genç Padiþah, kaðýt kalem elinde.

Buyurdu: (Çaðýrdým ki gece seni ansýzýn,
Müþavere edelim, fethi için Bizans’ýn.)