Tarihler gösterirken mayýs yirmidokuzu,
Baþladý çok þiddetli bir fetih taarruzu.

Zira genç Padiþahýn hocasý Akþemseddin,
Bu tarihi vermiþti hücuma geçmek için.

O gün sabah namazý kýlýndý cemaatle.
Teftiþ etti Padiþah ordusunu süratle.

Sonra verdi bir emir, hücuma geçti erler.
Yalnýz tek arzu ile çarpýyordu yürekler.

O da, Resulullahýn, dokuzyüz sene önce,
Verdiði o müjdeye kavuþmaktý sadece.

Resulullah, bu fethi bize müjdeliyordu.
Zira bir hadisinde þöyle buyuruyordu:

(Elbet Kostantiniye fetholunur bir zaman.
O, ne iyi erlerdir, o, ne iyi kumandan.)

Genç Padiþah, orduya verince (Hücum!) emri,
Gaziler, aslan gibi atýldýlar ileri.

Koþuyordu herbiri, bin aþk ve bin þevk ile.
Ki, kavuþsun Resulün verdiði o müjdeye.

Âlim ve evliyadan kim varsa o gün þayet,
Ýstiþare kastiyle yanýna etti davet.

Akþemseddin ve diðer âlimler de, anýnda,
Bu ünlü Padiþahýn yer aldýlar yanýnda.

Gaziler, yalýn kýlýç atýldýlar ileri.
Tekbir sedalarýyla inlettiler gökleri.

Gemiler, karalardan indirildi peþ peþe.
Ve balyemez toplarý baþladýlar ateþe.

Gürledi genç Padiþah: (Haydi, göreyim sizi!
Ya Bizans’ý alýrýz, ya Bizans alýr bizi!)

Gazilerin gönlünde, tek arzu vardý o gün:
(Bizans Türk’ün olacak, müjdesi var Resulün.)

Dillerde tekbir sesi, coþmuþtu bütün erler.
Hep ayný gaye ile çarpýyordu yürekler.

O da, büyük müjdeye kavuþmaktý tez vakit.
(Ya Ýstanbul, ya Cennet) diyordu her mücahit.

Balyemez toplarýnýn her bir gürlemesiyle,
Yer yerinden oynardý (Allah! Allah!) sesiyle.

Yerinde duramazdý Padiþah heyecandan.
Ýsterdi nasib olsun bu fetih geç kalmadan.

Velakin köhne Bizans, bir türlü düþmüyordu.
Bu yüzden genç Padiþah, endiþeleniyordu.

Gidip Akþemseddin’e arz etti ki: (Efendim!
Bana, okumak için bir dua edin talim.)

Buyurdu ki: (Sultaným, deyin ya Fakih Ahmet!
Onun hürmeti için isteyin yardým, medet.

Sevdiði kullarýdýr Allah’ýn o büyükler.
Onlarýn himmetiyle hafifler aðýr yükler.

Çoktur o büyüklerin savaþlarda hizmeti.
Zira daðý devirir, evliyanýn himmeti.)