Fatih Sultan Mehmed Han, fetihten sonra bir gün,
Ziyaretine gitti bu Ýslam büyüðünün

O sohbet esnasýnda, arz etti ki: (Ey hocam!
Sahabe-i kiramýn büyüklerinden olan,

Ve mihmandar-ý Resul, Eba Eyüb Ensari,
Ýstanbul surlarýna yakýnmýþ nurlu kabri.

Tarih kitaplarýnda okumuþtum bunu ben.
Yerinin tesbitini istiyorum hususen.)

Buyurdu: (Þu karþýki tepenin eteðinde,
Devamlý nur görürüm, olmalý o mevkide.)

Ve hemen Padiþahla, büyük veli kalktýlar.
O nur inen bölgeye, beraberce vardýlar.

O yerde büyükçe bir çýnar aðacý vardý.
Akþemseddin, çýnardan iki tek dal kopardý.

Dikti kendi eliyle, bir yere birisini.
Az ilerisine de, dikti ötekisini.

Buyurdu: (Bu iki dal arasýndaki mahal,
Mihmandar-ý Resulün kabridir bir ihtimal.)

Daha sonra ayrýlýp, gittiler yerlerine.
Ertesi gün, oraya geleceklerdi yine.

Padiþah, bu tesbite inanmýþ idi gerçi.
Lakin istiyordu ki, tam rahat etsin içi.

Silahtar aðasýna emretti ki: (Gidiniz!
O dallarýn yerini, gece deðiþtiriniz.)

(Baþ üstüne!) diyerek, gece gitti o yere.
Dallarý, yirmi adým çekiverdi güneye.

Ertesi gün, Padiþah ve yanýnda hocasý,
Geldiler o mahale, hem silahtar aðasý.

Velakin gelir gelmez oraya büyük veli,
Buyurdu ki: (Deðiþmiþ dallarýn dünki yeri.

Yirmi adým öteye dikmiþtik dallarý dün.
Bura deðil, oradýr mezarý o büyüðün.)

Padiþah arz etti ki: (Ýnanýyorum, evet.
Velakin istiyorum bir tek daha alamet.)

Buyurdu ki: (Bu yeri kazýnca iki arþýn,
Mübarek mezar taþý, çýkacaktýr o zatýn.)

Emir verdi Padiþah, kazdýlar hemen o gün.
Göründü mezar taþý Mihmandar-ý Resulün.

Hem dahi üzerinde bir yazý duruyordu.
(Bu yer, Halid bin Zeyd’in kabridir) yazýyordu.

Bunu dahi görünce Fatih Sultan Mehmed Han,
Hayretinden, vücudu titredi kýsa bir an.

Dedi ki: (Sevinmiþtim Ýstanbul’un fethine,
Lakin ondan daha çok sevinç var bende yine.

O da, benim devrimde, böyle keþif sahibi,
Bir veli olmasýdýr çok þükür hocam gibi.)

Öyle çok sevindi ve memnun oldu ki buna,
Kabr-i þerif üstüne, bir türbe etti bina.