Hacý Bayram-ý Veli, ehl-i hal bir kiþiydi.
Akþemseddin Efendi, onun talebesiydi.

Vefatý yaklaþýnca Hacý Bayram Veli’nin,
Buyurdu: (Cenazemi yýkasýn Akþemseddin.

Ve yine o kýldýrsýn cenaze namazýmý.
Ona iletirsiniz benim bu niyazýmý.)

O, bunlarý söyleyip, az sonra etti vefat.
O vakit Akþemseddin orada yoktu fakat.

Kimse de bilmiyordu nerede olduðunu.
Lakin bulmak lazýmdý nerdeyse derhal onu.

Zira açýk olarak yapýlmýþtý vasiyet.
Herkes bir þey diyordu, karýþtý hal vaziyet.

Üzüntüsü son hadde gelmiþ iken herkesin,
Birden iþitildi ki: (Geliyor Akþemseddin!)

Ne yapacaklarýný þaþýrmýþken cümle halk,
Bu haber üzerine, sevince oldular gark.

Ýstikbal eylediler koþarak kendisini.
Ve hemen bildirdiler bu vasiyet emrini.

O dahi, buyurulan vasiyet üzerine,
Baþladý üstadýnýn en son hizmetlerine.

Ve kendi elleriyle defnedip kabre onu,
Sordu, kime ne kadar borcunun olduðunu.

(Doksanbin akçe) idi, borçlarý mürþidinin.
Onu da, almýþ idi kullara hizmet için.

Aldý kendi üstüne otuzbin akçesini.
Yakýnlarý aldýlar, kalan bakiyesini.

Akþemseddin Efendi, o otuz bin akçenin,
Yirmidokuzbinini ödedi hemen peþin.

Bin akçe kaldý yalnýz, o gün onu verince.
Onu da, alacaklý istiyordu hemence.

Bir iki gün müsaade istedi o kimseden.
Lakin izin vermeyip, istedi yine hemen.

Hatta sert bir lisanla sýkýþtýrýnca gayet,
Üzülüp, o kimseyi içeri etti davet.

Hanesinin önünde vardý küçük bir bahçe.
Buyurdu: (Þu bahçeye gir de topla bin akçe.)

O kimse, girdiðinde o bahçeden içeri,
Gördü hayret içinde binlerle akçeleri.

Zira her bir aðacýn ve her ot ve nebatýn,
Yapraðý üzerinde, duruyordu bir altýn.

Baþladý toplamaya onlarý yerlerinden.
Aldýkça, baþka altýn konulurdu yeniden.

Utandý, mahcub oldu, vazgeçti bin akçeden.
Þaþkýn bir vaziyette çýkýverdi bahçeden.

Gelip dedi: (Efendim, çok özür diliyorum.
Kalan alacaðýmý artýk istemiyorum.)

Lakin kabul etmeyip, buyurdu ki: (Ey kimse!
Gir de al o bahçeden, alacaðýn ne ise.)