Hazret-i Üftade’yi tanýyan fakir biri,
Çok arzu ediyordu bir kez Hacca gitmeyi.

Çünkü o, bu taati istiyordu ihlasla.
Lakin gidemeyince üzülürdü pek fazla.

Bir yýl da, yine böyle Hacca gidemeyince,
Üzülüp, hanýmýna þöyle dedi bir gece:

(Bak haným, gidemezsem gelecek sene dahi,
O zaman sokma beni bu haneden içeri.)

Bir kaç gün kalmýþtý ki Hac vaktine nihayet,
Yine gidemiyordu, mükedder oldu gayet.

Çaresizlik içinde hazret-i Üftade’ye,
Yalvardý: (Bu hususta yol göster bana) diye.

Buyurdu: (Mehmed Dede, görür senin iþini.)
O da gidip, o zata döküverdi içini.

Fakire: (Yum gözünü!) deyince Mehmed Dede,
Açtý ki, ikisi de bulunuyor Mekke'de.

Fakir, Mehmed Dede’nin kerametiyle yine,
Haccý yapýp, bir anda avdet etti evine.

Kapýsýný çalarak, dedi ki: (Bak ey haným!
Bu sene, Haccý bana nasib etti Allah'ým.

Herkesten daha önce dönüp geldim Kâbe’den.
Bak, sana hediyeler getirdim o beldeden.)

Ýnanmadý hanýmý, dedi: (Beþ gün içinde,
Hiç Hacca gidilir mi, yanlýþlýk var bu iþte.)

Ona böyle söyleyip, kilit vurdu kapýya.
Ertesi gün bu iþi, arz eyledi kadýya.

Aziz Mahmud Hüdayi kadý idi orada.
Fakiri, huzuruna çaðýrdý heman o da.

Geldiðinde sordu ki: (Nerdeydin beþ gecedir?
Bak zevcen, bunun için senden þikayetçidir.)

Dedi: (Kadý Efendi, Hacca gittim ve geldim.
Bu babta Mehmed Dede þahidimdir efendim.)

Kadý, Mehmet Dede’yi çaðýrdý mahkemeye.
Sual etti: (Bu babta, bildiðin nedir?) diye.

O dahi hadiseyi ayniyle edince arz,
Kadý, hayret içinde düþündü bunu biraz.

Dedi ki: (Hacca gitmek, sürerken haftalarca,
Beþ gün içerisinde gidilir mi hiç Hacca?)

Mehmet Dede dedi ki: (Efendim, lain þeytan,
Bir anda, uzaklara gittiði malum þu an.

Öyle veli zatlar da vardýr ki bu dünyada,
Uzak mesafelere gidebilir bir anda.

Hem dahi o þeytan ki, Allah'ýn düþmanýyken,
Bir anda uzaklara gitmesi kabil iken,

Hem Allah dostu olan evliyadan bir zatýn,
Bu harika iþleri, neden mümkün olmasýn?)