Bir hayli tesirinde kalmýþtý hadisenin.
Ertesi gün, evine gitti Mehmed Dede’nin.

Dedi: (Ey Mehmed Dede, geldim ki bugün size,
Beni de alasýnýz yüksek hizmetinize.)

Dedi ki: (Ben deðilim sizin aradýðýnýz.
O zat Üftade’dir ki, hemen ona varýnýz.)

Hanesine gelerek, hazýrlattý atýný.
Ve giydi arkasýna sýrmalý kaftanýný.

Bir seyisini dahi yanýna alaraktan,
Üftade dergahýna koþturttu atý o an.

Dergaha az mesafe kalmýþtý ki, o ara,
Atýnýn ayaklarý saplandý kayalara.

Bileklerine kadar battý ve kaldý atý.
Uðraþýp, çýkarmaya yetiþmedi takatý.

Mecburen indi yere, hayreti arttý daha.
Sýrmalý kaftanýyla yürüdü o dergaha.

Vardýðýnda gördü ki, Üftade hazretleri,
Çapa yapýyor idi bahçede bazý yeri.

Üzerinde, eski bir hýrka vardý o zaman.
Hüdayi’yi görünce, hitab etti uzaktan:

(Ey Bursa’nýn kadýsý, sen bu saltanatýnla,
Niçin geldin buraya kaftanýnla, atýnla?

Öyle zannederim ki, yanlýþ yere geldiniz.
Bu ev yokluk evidir, deðil sizin yeriniz.)

Dedi ki: (Ey efendim, neyim varsa dünyalýk,
Hepsini, bu eþikte terk eyledim ben artýk.

Yeter ki kabul edin beni dahi bu eve.
Her ne emrederseniz, yaparým seve seve.)

Buyurdu: (Öyle ise, kadýlýðý atarak,
Sýrmalý kaftanýnla ciðer sat baðýrarak.)

Aziz Mahmud Hüdayi, (Peki) deyip hemence,
Sokak sokak dolaþýp, ciðer sattý günlerce.

O, bir müddet yapýnca ciðer satma iþini,
Verdi ona üstadý hela temizliðini.

Bunu dahi severek yapýnca o bir müddet,
Hususi hizmetiyle þereflendi nihayet.

Her sabah, abdest için varýp hücrelerine,
Isýtýp, su dökerdi mübarek ellerine.

Bir sabah da, ibrikle odaya girdi, lakin,
Hiç vakit kalmamýþtý suyu ýsýtmak için.

Telaþlanýp, ibriði basýverdi böðrüne.
Üstadý (Dök!) deyince, döküverdi eline.

Muhabbet ateþiyle ýsýnmýþtý meðer su.
Üftade hazretleri, anladý bu hususu.

Buyurdu ki: (Evladým, baþka hal var bu iþte.
Zira bu, ýsýnmamýþ bildiðimiz ateþle.

Bu, gönül ateþinde ýsýnmýþa benziyor.
Ve senin kemalini bize haber veriyor.)