Bir kýþ günü akþamý, Üftade hazretleri,
Yanýna çaðýrmýþtý cümle talebeleri.

O, sohbet ediyor ve onlar da dinliyordu.
Bir ara, sohbetini kesip þöyle buyurdu:

(Dostlarým, taze üzüm canýmýz etti talep.
Aransa, bulunur mu bu gece vakti acep?)

Talebenin kalbinden geçti ki o arada:
Olur mu taze üzüm bu kýþ günü ve karda?

Velakin Aziz Mahmud düþündü ki þöylece:
Madem hocam istedi, bulmalýyýz bu gece.

Ve ayaða kalkarak, arz etti ki: (Efendim!
Müsaade ederseniz, ben bulup getireyim.)

Üftade hazretleri (Peki, getir!) deyince,
O, bir sepet alarak, yola düþtü hemence.

Çekirge mevkiinde bir baðý var idi ki,
Süratle yürüyerek, baða oldu mülaki.

Mevsim kýþ olduðundan, yaðmýþtý her yere kar.
Baktý, karlar altýnda kalmýþ bütün asmalar.

Bir asma çubuðunu temizledi karlardan.
Salkým salkým üzümler göründü hemen alttan.

(Bu, hocam Üftade'nin açýk bir kerameti.)
Deyip, o üzümlerle doldurdu o sepeti.

Sepeti omuzlayýp, þükreyledi Allah'a.
Ve hýzlý adýmlarla, yürüdü o dergaha.

Kuþ gibi uçuyordu, omuzunda o sepet.
Sanki dünya dolusu bulmuþ idi bir servet.

Kar, soðuk ve karanlýk gözü görmüyordu hiç.
Tutmuþ dergah yolunu, gidiyordu pür sevinç.

Az sonra, üzümleri ona arzedecekti.
Üstadýnýn gönlünü pek sevindirecekti.

Bir Allah adamýný sevindirmek ne demek?
Dünyalarý versen de, çok zordur elde etmek.

O, bunlarý düþünüp gidiyorken, bir ara,
Birden ayaðý kaydý ve düþtü bir çukura.

Lakin çukur derindi, çýkmak istedi, ancak,
Çok uðraþtý ise de, olamadý muvaffak.

Çaresizlik içinde çýkmak için o yerden,
Kalben yardým istedi Hazret-i Üftade’den.

O an çukur baþýnda, gördü bir ihtiyarý.
Elini uzatarak, çekti onu yukarý.

Çýkýnca, o kimseyi göremedi bir daha.
Sepeti omuzlayýp, vasýl oldu dergaha.

Ýçeri girdiðinde, sürüyordu o sohbet.
Talebeler ettiler ona gýbta ve hayret.

Üftade hazretleri, buyurdu ki: (Evladým!
O çukurdan çýkmana sana kim etti yardým?)

(Bilmiyorum) deyince, buyurdu ki: (O yerden,
El uzatýp çýkmana, Hýzýr'dý yardým eden.)