Bu Allah adamýna, haþmetli Sultan Ahmet,
Bir gün, ibrik elinde, su döküp etti hizmet.

Sultanýn annesi de, arkasýnda kafesin,
Ayakta, havlu elde, beklerdi tutmak için.

Gönlünden geçirdi ki o an valide haným:
Bir tek kerametini görse idim bu zatýn.

Bu fikrini anlayýp, buyurdu ki: (Çok hayret!
Bazýsý düþünür ki, görseydim bir keramet.

Halbuki bir Padiþah, hürmet gösterip bize,
Eðilmiþ, ibrik ile su döker elimize.

Muhterem annesi de, gerisinde kafesin,
Ayakta, havlu elde, bekliyor tutmak için.

Bütün bunlar, keramet deðil de, nedir ya da?
Bundan büyük keramet var mý bugün dünyada?)

Sordu Sultan: (Efendim, denir ki rivayette:
Abdülkadir Geylani, o yevm-i kýyamette,

Kendine baðlý olan talebeye, bahusus,
Þefaat edecekmiþ, doðru mudur bu husus?)

Aziz Mahmud Hüdayi, düþünüp az bir müddet,
Sonra da buyurdu ki: (Doðrudur bu rivayet.)

Sultan sual etti ki: (Peki, zat-ý aliniz,
Bu hususta acaba, var mýdýr bir vaadiniz?)

O zaman Aziz Mahmud Hüdayi hazretleri,
Mübarek kollarýný uzatarak ileri,

Dua etti: (Ya Rabbi, tâ kýyamete kadar,
Yolumuza girip de, bize tâbi olanlar,

Ve ömründe bir kere, gelip de türbemize,
Bir Fatiha okuyup, gönderirse kim bize,

Denizde boðulmasýn, fakirlik görmesinler.
Dünyadan ahirete, iman ile gitsinler.

Ölecekleri günü, daha önce herbiri,
Bilip, haber versinler gelmeden ecelleri.)