Aziz Mahmud Hüdayi zamanýnda bir kimse,
Simya ilmine karþý meraklýydý nedense.

Birinden iþitti ki: Aziz Mahmud Hüdayi,
Gayet iyi bilirmiþ (Simya ilmi)ni dahi.

Hemence geldi o gün, bu zatýn hanesine,
Bu babta merakýný arz etti kendisine.

Dedi: (Simya ilminde, çokmuþ maharetiniz.
Ýsterim, bana dahi bunu öðretesiniz.)

Aziz Mahmud Hüdayi, onun geldiði saat,
Bir asmanýn altýnda, ederdi istirahat.

O asma aðacýndan, koparýp bir yapraðý,
Okudu üzerine bir takým dualarý.

Gözünü, o veliden ayýrmýyordu o zat.
Ve ne okuyor diye, dinliyordu pür dikkat.

O kimse, daha sonra büyük hayret içinde,
Gördü ki, altýn oldu yaprak onun elinde.

Bir þey anlamamýþtý, rica etti: (Bunu siz,
Lütfen bir kere daha tekrar eder misiniz?)

Aziz Mahmud Hüdayi, bir daha tekrar etti.
Onun asýl maksadý, duayý öðrenmekti.

Zira o, titizlikle dikkat ederdi ki hep,
Yapraða okuduðu o dua nedir acep?

Yalnýz onu öðrenmek maksadýyla o kiþi,
Rica etti: (Bir daha tekrar edin bu iþi.)

Üç defa tekrar etti Aziz Mahmud Hüdayi.
Üçüncüde, nihayet öðrendi o da iyi.

Dedi ki: (Çok kolaymýþ, duayý ezberledim.
Onu ben de okuyup, altýn elde ederim.)

Kopardý kendi dahi asmadan bir yapraðý,
Okudu üzerine öðrendiði duayý.

Altýn olacak diye beklerken sevinç ile,
Gördü ki, deðiþme yok o yaprakta hiç bile.

Çok üzüldü, bu iþi beceremediðine.
Asmadan, baþka yaprak koparýp aldý yine.

Ezberlemiþ olduðu duayý okuyarak,
Bekledi ki, altýna tebdil olsun o yaprak.

Lakin dönmediðini görünce, mahcub oldu.
Çok tekrar ettiyse de, asla yapamýyordu.

Dedi: (Ayný duayý okuyorum ben buna.
Acaba ne sebepten çevrilmiyor altýna?)

Aziz Mahmud Hüdayi, buyurdu ki o zaman:
(Dönüþmez, o duayý yüz defa da okusan.

Zira bu iþ, sadece olmuyor dua ile.
O kadar kolay deðil, hiç uðraþma nafile.

Önce, alçak nefsini terbiye etmelisin.
Ve onu, her pislikten tam temizlemelisin.

Nefsi simya etmeden, bu ilme kavuþulmaz.
Nefis altýn olmadan, bu yaprak altýn olmaz.)