Cüneyd-i Baðdadi’nin sohbetinde bulunan,
Bir kimse, bu veliyi etmek için imtihan,

Yanýna yaklaþarak, bir sual sordu, ama,
O, cevaben þöylece buyurdu o adama:

(Keþke kendi kendini imtihan eyleseydin.
O zaman, belki bizi imtihan eylemezdin.

Çünkü insan, görürse kendinin günahýný,
Görmeye vakit bulmaz, baþkasýnýn aybýný.

Allah'ýn dostlarýný imtihan etmek için,
Kimde kuvvet vardýr ki, senin de olsun gücün.

Sen bizi denemekle, ayrýldýn yolumuzdan.
Nereye gideceksen, git artýk aramýzdan.)

O anda, o kimsenin yüzü simsiyah oldu.
Kalbindeki bir parça yakin dahi kayboldu.

Yaptýðý bu hatayý anladýysa da, fakat,
Bir defa kýrýlmýþtý ona o evliya zat.

Bir Allah adamýnýn kalbi kýrýlýr ise,
O af eylemedikçe, iflah olmaz o kimse.

O, buna piþman olup, etti tövbe istiðfar.
Cüneyd-i Baðdadi’den af diledi o tekrar.

O, merhamet ederek affetti onu yine.
O kimsenin yüzü de, geldi eski haline.

Ve yine bu velinin, vardý bir talebesi.
Ona, diðerlerinden fazla idi sevgisi.

Sonra geldi ise de, o, sair talebeden,
Hocasýnýn kalbine, girdi daha evvelden.

Lakin onu, gayriler hiç çekemiyorlardý.
(Niçin onu daha çok seviyor?) diyorlardý.

Cüneyd-i Baðdadi’ye, malum oldu bu haller.
Onlarý, imtihana tâbi tuttu bu sefer.

Bilcümle talebeyi davet etti evine.
Sonra da, birer adet kuþ verdi ellerine.

Buyurdu: (Bu kuþlarý alarak herbiriniz,
Kimsenin görmediði yerde kesip geliniz.)

Hemen tenha yerlere daðýldýlar her biri.
Ve hepsi, kuþlarýný keserek döndü geri.

O çok sevdiði ise, getirdi hiç kesmeden.
Ona sual etti ki: (Sen kesmemiþsin, neden?)

Ona böyle sorunca, sevindi diðerleri.
Zira zannettiler ki, dinlemedi o emri.

Lakin o, heyecansýz ve sakindi begayet,
Üstadýna, edeple arz etti ki nihayet:

(Efendim, sizin bize þöyleydi ki emriniz,
Kimsenin görmediði yerde kesip geliniz.

Lakin ben, bulamadým böyle tenha bir yeri.
Çünkü Allah görüyor, bütün gök ve yerleri.

Rabbimin görmediði, tenha yer bulamadým.
Onun için, kesmeden getirdim ey üstadým!)

Onun bu cevabýný duyunca talebeler,
Mahcubiyetlerinden utanýp terlediler.