Þöyle nakledilir ki Cüneyd-i Baðdadi’den:
Bir Cuma namazýný kýlýp çýktým camiden.

Kapýda bir dilenci, baktým dikiliyordu.
Camiden çýkanlardan, sadaka istiyordu.

Kalbimden geçirdim ki: Ne için çalýþmýyor?
Herkese avuç açýp, bir sadaka istiyor.

Oradan eve gelip, rüya gördüm o gece.
Biri gelip, önüme bir tabak koydu önce.

Sonra, bana öfkeyle, (Haydi, bundan ye!) dedi.
Tabaðýn içindeki, baktým ölü etiydi.

Bu teklif karþýsýnda, þaþýrýp sendeledim.
(Bu, bir ölü etidir, bu nasýl yenir?) dedim.

Dedi ki: (Dün, bu etten yemiþtin, biliyorsun.
Peki, þimdi ne için yemek istemiyorsun?)

Uyanýnca, dedim ki hemen kendi kendime:
Keþke öyle düþünce gelmeseydi kalbime.

Kalkýp abdest alarak, namaz kýldým ve hemen,
Fakiri bulmak için, acele çýktým evden.

Baktým, Dicle nehrinin yanýnda duruyordu.
Yerlerden topladýðý tereleri yiyordu.

Beni görüp dedi ki: (Þimdi tövbe ettin mi?
Kalbini, o fikirden temizleyebildin mi?)

Dedim ki: (Tövbe ettim, hakkýný eyle helal.)
(Helal olsun) dedi ve kayboldu sonra derhal.

Bu hatamdan ötürü, oldum ki öyle piþman,
Aðlayýp, gözlerimden yaþ akýttým çok zaman.

Bir gün de, sevdikleri, Cüneyd-i Baðdadi'ye,
Gelip sual ettiler: (Tevazu nedir?) diye.

Buyurdu: (Merhamet ve þefkat kanatlarýný,
Gererek, korumaktýr Allah'ýn kullarýný.

Her kim olursa olsun, kullara acýyarak,
Herkese davranmaktýr merhametli, yumuþak.

Her kim ibret almazsa, eðer gördüklerinden,
Onun görmemezliði, iyidir görmesinden.)

Bir gün de buyurdu ki: (Bu ömür, bir fýrsattýr.
Onu, en iyi þeyle deðerlendirmek þarttýr.

Dünyanýn bir saati, ibadet bakýmýndan,
Ýyidir ahiretin bin yýllýk zamanýndan.

Zira bu bir saatte, iyi iþ ve ibadet,
Yapýlýp, kazanýlýr ebedi bir saadet.

Halbuki kýyametin, binlerle senesinde,
Hiç bir iþ yapýlamaz, bekler kabir içinde.

Öyleyse ey Müslüman, boþ geçirme vaktini.
Bu dünya hayatýnýn, iyi bil kýymetini.

Zira ömür kýsadýr, sayýlýdýr nefesler.
Eceller ani gelir, bu hayat çabuk geçer.

Ömür kýsa ise de, çok kýymetlidir fakat.
Çünkü biz kullar için, imtihandýr bu hayat.

Kýymetli sermayesi, ömrüdür bir insanýn.
Onu boþa geçiren, çok piþman olur yarýn.)