Bu zatýn, önceleri çok malý mülkü vardý.
Bir yetim, fakir görse, hacetini sorardý.

Neye ihtiyaçlarý varsa bu kimselerin,
Yerine getirirdi, hiç esirgemeksizin.

Malýnýn tamamýný, verdi Allah yolunda.
Bu suretle kendisi, fakir kaldý sonunda.

Kýrk sene oruç tuttu, bayram günleri hariç.
Bundan, yakýnlarýnýn haberi olmadý hiç.

Sahurda da yemeði, az yerdi yine gayet.
Uykuyu da az uyur, yapardý çok ibadet.

O, daima hüzünlü halde bulunuyordu.
Geceleri, Allah'a þöyle yalvarýyordu:

(Ya Rabbi, sana olan korku ve muhabbetim,
Bende büyük dert oldu, kalmadý baþka derdim.)

Kur'an-ý kerim okur ve çok namaz kýlardý.
Günahýný düþünüp, gözünden yaþ akardý.

Ebu Halid adýnda biri vardý komþusu.
Diyor ki: (Yoktu onun, asla gece uykusu.

Zira hangi saatte uyansam ben her gece,
Bakarým, yanar onun ýþýklarý öylece.

Ve kulak verdiðimde evine geceleri,
Ýþitirim dua ve çok aðlama sesleri.)

Derdi ki: (Susuz gider nefisler bu dünyadan.
Yalnýz çok zikredenler, müstesnadýr bunlardan.

Ýnsan, tul-i emele dalarsa, olmaz iyi.
Kul borcunu unutur, geciktirir tövbeyi.

Halbuki günahlarý daima artan insan,
Nasýl tövbe etmeyi geciktirir bir zaman?

Kalbinde dünya hýrsý var ise bir kiþinin,
Uzlete çekilmesi, zarardýr onun için.

Bir kulun dostu Allah, vaizi Kur'an ise,
Dünya ve ahirette rahat eder o kimse.

Sebebi þu ki benim uzlete çekilmemin,
Kalmadýðýný gördüm büyüklere hürmetin.

Bir de dost sandýklarým, bana kýzdýklarýnda,
Baktým, ayýplarýmý sayýyorlar anýnda.

Ele geçirmek için, bir dünya nimetini,
Bazýsý, terk ediyor hemen ahiretini.

Sen, bunlarýn aksine, ahiret iþi için,
Dünyayý terk eyle ki, kârlýsý budur iþin.

Nefsimin, bir tek dahi gelmedim oyununa.
Bir ömür müddetince, dikkat ettim hep buna.

Senin ayýplarýný araþtýrýrsa biri,
Onunla dostluk olmaz, eyle ondan teberri.

Gece kalkýp, ibadet eyleyen kullar hariç,
Ömrümde hiç kimseye, böyle imrenmedim hiç.

Selamet istiyorsan, dünyaya verme kýymet.
Ahirete önem ver, istiyorsan keramet.)

Zühd ve takva üzere sürdürdü hayatýný.
Hiç sokmadý gönlüne, bu dünya meta'ýný.