Ebu Bekr-i Þibli ki, aþýktý Zülcelal’e.
Hem tasavvuf yolunda, ermiþti tam kemale.

Nefsi arzularýnýn, yapmazdý bir tekini.
Yaþýyan ölü gibi addederdi kendini.

Bir elbise yaptýrdý üstüne yeni, düzgün.
Ve onu giyinerek, dýþarý çýktý bir gün.

Baktý, kimin üstünde var ise yeni esvap,
Ýnsanlar, onun ile oluyorlar muhatap.

Kimin üzerinde de, varsa eski elbise,
Onlarla ilgilenen olmuyor hiçbir kimse.

Ýþbu hal, kendisine çok menfi etti tesir.
Durdu, düþündü biraz, oldu çok müteessir.

Oracýktan, evine dönerek tekrar yine,
Eski elbisesini giyindi üzerine.

Dediler ki: (Efendim, niçin böyle ettiniz?
Yenileri çýkarýp, yine eski giydiniz?)

Buyurdu: (Ýnsanlarýn haline ettim nazar.
Çok taaccüp eyledim, üzüldüm bi-ihtiyar.

Çünkü herkes bakýyor zahire, dýþ kalýba.
Halbuki, mühim midir giyilen kaftan, aba?

Hak teâlâ indinde, zahir, mühim deðil hiç.
Mühim olan gönüldür, her þey onda mündemiç.

Bakmýyor Hak teâlâ, kiþinin dýþ haline.
Lakin nazar ediyor niyetine, kalbine.

Yani zarftan ziyade, mazruftur mühim olan.
Zira niyete göre, hüküm verir Yaradan.

Kalbi bozuk bir kiþi, çok kýymetli bir libas,
Giyse de, Hak indinde bir deðer kazanamaz.

Kalbi temiz olansa, çul giyse üzerine,
Hak teâlâ katýnda, makbuldür o kul yine.

Zira cenâb-ý Allah, kalblere nazar eder.
Kalbleri, ihlas ile süslemektir tek hüner.

Eðer ki, bu ihlastan mahrum ise bir gönül,
Rýza-i ilahiye edemez hiç temayül.)

Bir gün, bir kimse geldi Þibli hazretlerine.
Dedi ki: (Ey efendim, düþtüm geçim derdine.

Zira kalabalýktýr aile efradýmýz.
Geçinme hususunda, hayli sýkýntýdayýz.

Öyle ki, bu hususta kala kaldým biçare.
Ne olur, bu derdime gösteriniz bir çare.)

Buyurdu ki: (Evladým, madem ki böyledir hal,
Evine döndüðünde, dikkat et þuna derhal.

Aile efradýnýn rýzýklarý, gün be gün,
Allah’a mý baðlýdýr, sana mý, iyi düþün.

Hangisinin rýzkýný, baðlý görsen sana az,
At onu dýþarýya, azalsýn mevcut biraz.

Kimlerin rýzkýný da, görürsen Hakk’a baðlý,
Kalsýnlar, deðil onlar seninle alakalý.)

Dedi: (Ben, kitaplarda etmiþtim ki mütala,
Her bir kulun rýzkýna, kefildir Hak teâlâ.)

Buyurdu ki: (Öyleyse üzülmeðe ne gerek.
Her mahlukun rýzkýna, kefildir Allah tek tek.

Sen istemesen dahi, yine gelir o rýzýk.
Bunu bildiðin halde, üzülürsen, çok yazýk.

Onlarýn rýzkýný da, senin vasýtan ile,
Muntazam gönderiyor, bu üzülmen nafile.)