Ebül Hasen Þazili, çok korkardý Allah'tan.
Þiddetle kaçýnýrdý her günah ve haramdan.

Evliyanýn büyüðü ve hadis âlimidir.
Ehl-i beyt-i Resulden olup, þeriflerdendir.

Binyüzdoksanaltý’da Tunus’da doðan bu zat,
Altmýþiki yaþýnda, eyledi Hakk’a vuslat.

O, Tunus’un Þazile adlý kasabasýnda,
Doðduðundan, (Þazili) denir halk arasýnda.

Uzunca boylu olup, buðday benizli idi.
Sözleri gayet fasih, tatlý ve pek vecizdi.

O, bir çok âlimlerin, devam edip dersine,
Ýslami ilimlerin, vakýf oldu hepsine.

Tefsir, hadis ve fýkýh, sarf, nahiv, sonra lügat,
Ve fen bilgilerinde, oldu büyük bir üstad.

Ceddi Resulullahý, pek fazla seviyordu.
(Nur yüzü, hep gözümün önündedir) diyordu.

Derdi: (Resulullahý, her istediðim zaman,
Görmezsem, ben kendimi Onun ümmeti saymam.)

Kendisi anlatýr ki: Bir arkadaþým ile,
Yanýp kavruluyorduk Allah’ýn aþký ile.

Bir maðara içinde, ibadet ediyorduk.
(Kalbimiz açýlsa da, veli olsak) diyorduk.

Derdik ki: (Belki yarýn, açýlýr bu kalbimiz.
Bize de, evliyalýk nasib eder Rabbimiz.)

Lakin yarýn olunca, diyorduk ki biz yine:
(Belki yarýn ereriz, velilik nimetine.)

Hep (yarýn, yarýn) diye, bekliyorduk biz bunu.
Lakin bu yarýnlarýn, gelmiyordu hiç sonu.

Biz bu büyük nimeti, bekliyorken her saat,
Bir gün, o maðaraya girdi bir heybetli zat.

Ona, kim olduðunu sual ettik biz hemen.
(Allah’ýn bir kuluyum) dedi bize cevaben.

Sonra, bize dedi ki: (Evliya olmak için,
Ýbadet eylemesi, yakýþmaz bir kiþinin.

Kalbim, yarýn olmazsa, öbür yarýn açýlýr,
Diye taat yapana, doðrusu çok þaþýlýr.

Ona, sýrf Allah için etmedikçe ibadet,
Kurtuluþ olamaz ve ele geçmez bu devlet.)

O bunu söyledi ve gaib oldu ortadan.
Biz, anlamýþ bulunduk hakikati o zaman.

Hemen tövbe istiðfar eyledik Rabbimize.
O an muhabbetullah girdi tam kalbimize.

Yine o anlatýr ki: (Bir yere gidiyordum.
Geceleyin, bir daðýn üzerinde uyudum.
Dolaþtý etrafýmda çok yýrtýcý hayvanlar.
Yine de, ben onlardan korkmadým zerre kadar.

O sabah, hatýrýmdan geçti ki þu düþünce:
(Demek ki, ben Allah’a yakýnmýþým bir nice.)

Dereye indiðimde, baktým var hayli keklik.
Hepsi birden uçunca, geldi bana ürkeklik.

O ara bir ses duydum, dedi: (Ya Ebel Hasen!
Dün, vahþi hayvanlardan korkmamýþtýn hani sen.

Þimdiyse þu uçuþan kuþlardan korkar oldun.
Çünkü dün bizimleydin, bugün nefsinle oldun.)