Ebül Hasen Þazili, bir üstad bulmak için,
Memleketi Tunus’tan, Irak’a gitti ilkin.

Orada Ebül Feth-i Vasýti adýnda bir,
Veliden, istifade etti çok dine dair.

O ise, zamanýnýn en büyük âlimini,
Aramakta idi ki, tenvir etsin kalbini.

Aradýðým o âlim, belki budur diyerek,
Onun sohbetlerinden, alýyordu büyük zevk.

Bir gün Feth-i Vasýti, ona bakýp bir ara,
Buyurdu ki: (Sen onu, arama buralarda.

Aradýðýn o âlim, kendi diyarýndadýr.
Memleketine dön ki, o kiþi oradadýr.)

Bu ikaz üzerine, Tunus’a döndü yine.
Ve orada kavuþtu o hakiki pirine.

Þerif Ebu Muhammed Abdüsselam adýnda,
Bir büyük veli olup, yaþardý maðarada.

Ebül Hasen, o daðýn altýndaki çeþmeden,
Gusl edip, bin þevk ile týrmandý daða hemen.

O da, Ebül Hasen’in gelmekte olduðunu,
Anlayýp, dýþarýda istikbal etti onu.

Ýsmiyle hitab edip ve bir bir nesebini,
Resulullaha kadar, saydý bütün hepsini.

Ve ona buyurdu ki: (Ya Ali Ebül Hasen!
Ýlim ve amelinden soyunup þu anda sen,

Tam bir ihtiyaç ile, boþalýp geldin bize.
Ve kazandýn hepsini, bizde ne vardý ise.)

O veli, kendisine deyince bu sözleri,
O an Ebül Hasen’in, açýldý kalb gözleri.

O andan itibaren, ona çok etti hizmet.
O dahi kendisine, þöyle etti vasiyet:

(Ey oðlum, birincisi þudur ki nasihatýn,
Rabbini unutup da, gaflete dalma sakýn.

Bütün uzuvlarýnla, tam uy Ýslamiyet’e.
Her günahtan kaçarak, sarýl farz ve sünnete.

Ýslam’ýn tek emrine edersen muhalefet,
Ýstidrac olur sende, görülse de keramet.

Harikanýn büyüðü, dine mutabaattýr.
Yani her bir iþini, Ýslam’a uydurmaktýr.

Velilerden olmayý edersen eðer talep,
Her iþinde, Ýslam’a tâbi ol, dine uy hep.

Eðer baþkalarýna yaparsan bir nasihat,
Dine uymalarýný tembih et sen de bizzat.

Çünkü budur hakiki üstünlük ve itibar.
Dine muhalif olan bir amel neye yarar?)

Ebül Hasen Þazili, bu zatýn hizmetinde,
Bir kâmil-i mükemmil oldu neticesinde.

Ýnsanlar, dört bir yandan, demeyip uzak yakýn,
Bu zatýn huzuruna koþtular akýn akýn.