Ebül Hasen Þazili, bir gün sohbet ederken,
Bahsetti bu dünyaya raðbet eylememekten.

Lakin vardý üstünde kýymetli bir elbise.
Vardý cemaatte de gayet fakir bir kimse.

O, kalben düþündü ki: (Hem zühd’den bahsediyor,
Hem kendi, çok kýymetli elbiseler giyiyor.

Birbirini tutmuyor, sözüyle giyiniþi.
Aslýnda benim þu an, hakiki zahid kiþi.)

Böyle düþündüðünü anlayýp Ebül Hasen,
Buyurdu ki: (Yanýma gelir misin biraz sen.)

Gidince, o kimsenin eðilip kulaðýna,
Buyurdu ki: (Bu bapta itiraz etme bana.

Senin üzerindeki elbiseyi görenler,
Zühd sahibi sanarak, sana hürmet ederler.

Sana, bundan dolayý bir gurur gelebilir.
Felakete sürükler lakin seni bu kibir.

Halbuki þu bendeki elbiseyi gören halk,
Beni zahid bilmezler, bu halime bakarak.

Ben de gurur kibirden, olurum böyle halas.
Zaten eski giymekle, insan zahid olamaz.

Ve her kim, çok kýymetli giyse dahi libasý,
Elbisenin, zühd ile yoktur bir alakasý.)

O fakir, mahcub oldu bunlarý duyduðunda.
Tövbe istiðfar etti o zatýn huzurunda.

O zamanýn sultaný, tertib edip ziyafet,
Bu büyük veliyi de saraya etti davet.

Ebül Hasen Þazili, kabul edip daveti,
Sultanýn sarayýna, yemeðe teþrif etti.

Sultan, karþýlayarak gösterdi çok iltifat.
Sonra da, uðurladý kendisi onu bizzat.

Lakin o ayrýlýnca, bir kýsým münafýklar,
Sultana, bu veliyi pek fena tanýttýlar.

Ýftiralar attýlar hakkýnda bu büyüðün.
Sultan dahi inanýp, dedi: (Onu öldürün!)

Emri alan muhafýz, üzüldü buna fakat.
Lakin sultan vermiþti ona böyle talimat.

Hiç de istemeyerek (Peki) dedi bu emre.
Gitti Ebül Hasen’in bulunduðu o yere.

Huzuruna çýkarak, dedi ki: (Ey efendim!
Zat-ý alilerine hürmetim çoktur benim.
Allah’ýn en sevgili kulusunuz siz þu an.
Lakin böyle bir emir vermiþtir bana sultan.

Öyle bir þey yapýn ki, siz þimdi bana önce,
Vazgeçsin kararýndan, sultan onu görünce.)

O, bir taþý gösterip, buyurdular ki ona:
(Þu büyük taþý alýp, götür ver o sultana.)

Muhafýz bakar bakmaz, (altýn) oldu taþ o an.
Hayretten aklý gitti muhafýzýn baþýndan.

Buyurdu ki: (Al götür, teslim et kendisine.
Bu muazzam serveti, koysun hazinesine.)

Sultan onu görünce, vazgeçti o fikrinden.
Gidip özür diledi Hakk’ýn bu velisinden.