Ebül Hasen Þazili, buyurdu ki bir zaman:
Evde, kendi kendime düþündüm þöyle bir an:

Dedim ki: (Ya ilahi, ne yapsam ki ben acep,
Senin nimetlerine, þükretmiþ olayým hep?)

Gaibden ses geldi ki: (Ey Ebül Hasen, dinle.
Þükredici kul olmak istersen amelinle,

Kabul etmelisin ki, dünyada yoktur þu an.
Senin sahip olduðun nimete sahip olan.)

O, bunlarý duyunca, dedi ki: (Ey Allah’ým!
Bundaki inceliðe, ermedi benim aklým.

Zira biliyorum ki, bu kulundan, kat be kat,
Fazla nimet verdiðin kullarýn da var fakat.

Mesela Peygamberler, ulema ve sultanlar,
Benden büyük nimete sahiptir elbet onlar.

Onlara, benden fazla bahþetmiþken nimeti,
Ya Rabbi, bildir bana buradaki hikmeti.)

Ona ilham oldu ki: (O dediðin kimseler,
O büyük nimetlere kavuþmasaydý eðer,

Sen dahi bu nimete eremezdin muhakkak.
Onlarýn nimeti de senindir, eyle idrak.

Sahip olmasalardý Nebiler bu nimete,
Sen erebilir miydin aklýnla hidayete?

Ve yine olmasaydý ulema-i salihin,
Sen, bu doðru imana kavuþabilir miydin?

Âlimler sayesinde, öðrendin imaný sen.
Onlarýn nimeti de, senindir yine zaten.

Ve yine olmasaydý, padiþahlýk, saltanat,
Oturabilir miydin evinde böyle rahat?

Bunlarýn hepsine de, ortaksýn elbette sen.
Þükr için, bu þekilde düþün ey Ebül Hasen!)

Bir kimse de vardý ki, Ebu Abdullah diye,
Çok muhabbeti vardý Hazret-i Þazili’ye.

Her neyin olmasýný etseydi eðer talep,
Bu zatýn hürmetine dua ediyordu hep.

Onu vesile edip, isteseydi ne zaman,
Allah, o muradýný ederdi ona ihsan.

Bir gün, Resulullahý rüyada gördü bu zat.
Ve hemen sual etti Resule þunu bizzat:

Dedi: (Ya Resulallah, Ebül Hasen Þazili,
Diye bir kimse var ki, nasýldýr onun hali?

Benim ne ihtiyacým ve derdim olsa biraz,
Onu vesile edip, ederim dua, niyaz.

Duam kabul edilir, hep onun hürmetine.
Sýkýntýdan kurtulup, arzum gelir yerine.)

Peygamber efendimiz, buyurdu ki cevaben:
(Benim evladýmdandýr Þazili Ebül Hasen.

Her babanýn, bir cüz’ü bulunur her evlatta.
Benim vücudumdan da, zerre vardýr o zatta.

Kim, benim bir cüz’ümü vesile eder ise,
Bizzat beni vesile etmiþ olur o kimse.

Oðlum Ebül Hasen’i vesile edince sen,
Beni vesile etmiþ oluyorsun esasen.

Kim benim hürmetime, ne dua etse þayet,
Hak teâlâ elbette, eder ona icabet.)