Hazret-i Emir Sultan, büyük âlim, evliya.
Çok faideli oldu, ilmiyle insanlara.

Muhammed bin Ali’dir asýl ismi bu zatýn.
Kerim evladýndandýr Server-i kâinatýn.

Zahiri ilimlerin hepsine oldu vakýf.
Manevi ilimde de, oldu bir mutasavvýf.

Binüçyüz altmýþsekiz yýlýnda doðdu bu zat,
Ve bindörtyüz otuzda, Bursa’da etti vefat.

Buhara’da doðdu ve orada gördü tahsil.
Mekke ve Medine’de ilmini etti tekmil.

Seyyid olup, Buhara þehrinde doðduðundan,
(Emir Buhari) diye bahsedilir hep ondan.

Seyyid Ali isminde bir zattý pederi de.
Herkese yardýmýyle meþhurdu o devirde.

Kur’an okumak ile geçerdi vakitleri.
Ýnsanlara hizmette, gitmiþti pek ileri.

Küçük kulübesinde, hanýmý ile bu zat,
Yaþarlardý ikisi, mütevazý bir hayat.

Her gün ormana gidip, keserek odunlarý,
Taþýyýp, fakirlere daðýtýrdý onlarý.

Getirdi bir gün yine, ormandan bir yük odun.
Terleri, sakalýndan yerlere aktý onun.

Hediye etmek için onlarý halisane,
Köyün fakirlerini dolaþtý hane hane.

Sýrtýnda küfesiyle gezdi de akþama dek.
Lakin alan olmadý, onlardan hem de bir tek.

Derlerdi: (Odunumuz var bizim bu gecelik.
Daha fakir olana, bu iþte ver öncelik.)

Odunlarý verecek bulamayýnca kimse,
Duygulandýrdý onu o günkü bu hadise.

Yorgunluktan oturdu, bir aðacýn altýna.
Ve þöyle düþünerek þükretti Allah’ýna:

Bollukla yaþatýrsýn bizi sen ey Rabbimiz!
Sayýsýz, sonsuz defa hamd ederiz sana biz.

O böyle düþünürken, hanýmý da bu kere,
Bir sepet hurma ile, geldi ve koydu yere.

Dedi ki: (Talebeniz verdi bu hurmalarý.)
O dedi: (Sen ne için kabul ettin bunlarý?

Hurma var evimizde, sen þimdi bunlarý al.
Köyün fakirlerine götür de daðýt derhal.)

Aldý o da eline, o bir sepet hurmayý.
Dolaþtý o gün ev ev, fakir ve fukarayý.

Lakin dolaþtýysa da o köyü hane hane,
Kabul eden olmadý onlardan tek bir tane.

O ara, Seyyid Ali, ellerini açarak,
Þöyle dua ederdi Rabbine yalvararak:

(Ya Rabbi, kereminden bir oðul ver ki bana,
Hizmet etsin bir ömür, hep senin kullarýna.)

Rabbimiz, kendisine bir oðul etti ihsan,
O çocuk büyüdükte, oldu bir (Emir Sultan).