Süleyman Þah devrinde, Penç kalesi, bir zaman,
Alýnmak istenmiþti müminler tarafýndan.

Muhasara anýnda, yirmi kadar mücahit,
Azýk getirmek için gittikleri bir vakit,

Önlerine, aniden çýktý düþman askeri.
Hem de yediyüz kadar var idi adetleri.

Gazilerin sayýsý az olduðundan böyle,
Esir aldý onlarý kâfirler tamamiyle.

Ve oradan, on günlük mesafede bulunan,
Bir kaleye, onlarý hapsettiler sonradan.

Gündüz çalýþtýrdýlar kalenin haricinde.
Zincire vururlardý, gece, kale içinde.

Onlarýn içlerinde Ahmet isminde bir zat,
Vardý ki, o günleri anlatýr þöyle bizzat:

Altý arkadaþýmla, beni bir gün kâfirler,
Bir papazýn yanýna, hizmet için verdiler.

Papaz bize derdi ki. (Siz, bizim dinimize,
Girerseniz, eziyet yapýlmaz asla size.

Hatta evlendiririz burada hepinizi.
Ve pek çok para verip, zengin ederiz sizi.)

Onun bu teklifine, biz edince itiraz,
Bir daha bu teklifi etmedi bize papaz.

Yortu günü gelmiþti bir de bu kâfirlerin.
Hepsi içki içtiler papaz ve rahiplerin.

Ben ise, zincirlere baðlý bir vaziyette,
Mahbus ve yatýyordum hücrede o saatte.

O gece yarýsýnda, uyuyup rüya gördüm.
(Emir Sultan geliyoor!) diye bir nida duydum.

Sesin geldiði yere dönüp baktým o saat.
Gördüm yeþil cübbeli, nurani yüzlü bir zat.

Benim yanýma gelip, çözdü o zincirleri.
Dedi ki: (Kalkýn çabuk ve terk edin bu yeri!)

O esnada uyanýp, gördüm ki hakikaten,
O kalýn zincirlerden kurtulmuþum tamamen.

Sevinip þükrederek, çýktým hemen dýþarý.
Ve gidip uyandýrdým diðer arkadaþlarý.

Hepsinin zincirini çözerek o arada,
Gördüðüm o rüyayý, anlattým onlara da.

Onlar da çok sevinip, terk eyledik o yeri.
Baktýk ki, papazlarýn sarhoþ olmuþ herbiri.

Kýlýçlarý, duvarda asýlý duruyordu.
Nöbetçiler de sýzmýþ, hepsi de uyuyordu.

O kýlýçlarý alýp, çýktýk hapishaneden.
Ve deniz kýyýsýna, acilen vardýk hemen.

Baktýk, bizi bekliyor o kýyýda bir sandal.
Ona binip, acele açýldýk yola derhal.

Evimize, sað salim ulaþtýk en nihayet.
Ve Bursa’da, kabrini, gidip ettik ziyaret.