Kumlar altýn olunca, Valide Sultan hemen,
Emir'in talebine (Peki) dedi gönülden.

Kalbi gayet müsterih ve rahattý oldukça.
Ve hemen o günlerde hazýrlattý bir bohça.

Koydu içerisine, hediye mendil, gömlek.
Gönderdi damadýna birisine vererek.

Bohça geldiði zaman, Emir de o arada,
Mangalýný yakmýþ ve otururdu odada.

Sohbet ediyorlardý talebesiyle o an.
Girdi o vazifeli içeri tam o zaman.

Bohçayý arz ederek, izinle girdi söze.
Dedi: (Valide Sultan gönderdi bunu size.)

Emir Sultan, bohçayý aldý kabul ederek.
Yer gösterdi gelene, teþekkür eyleyerek.

Sonra bir mendil alýp o bohçanýn içinden,
(Köz) koydu arasýna, mangalýn ateþinden.

Sonra da, uçlarýný kapatýp onun yine,
Verdi tebessüm ile o kimsenin eline.

Dedi: (Selam söyleyin valideye dönüþte.
Biz fakir derviþten de hediye budur iþte.)

O, þaþkýnlýk içinde mendili aldý, ama,
Düþündü: Ne acayip, ne garip bir muamma.

Çýkýp yolda giderken, merak ederdi ki hep:
O közler, bu mendili yakmýyor, neden acep?

Böyle, saraya kadar zor tuttu kendisini.
Gelip, Emir Sultan’ýn verdi hediyesini.

Sarayda, merak ile açýlýnca o mendil,
Gördü ki, içindeki hiç ateþ ve köz deðil.

Gözleri kamaþtýran bir (elmas) parçasý var.
Bunu, saray halký da görüp dona kaldýlar.

Öðrenince memurdan sonra da hakikati,
Dediler ki: (Bu onun, büyük bir kerameti.)

Lakin Bayezid dahi vakýf oldu bu iþe.
Dedi: (Veriliyormuþ kýzýmýz bir derviþe!)

Üzülüp, bir paþanýn emrine kýrk sipahi,
Verip, emreyledi ki: (Git Bursa’ya sen dahi.

Kýzým Hindu Sultan’la, o derviþin, acilen,
Baþlarýný keserek, al getir bana hemen!)

Geldi Süleyman Paþa, Bursa’ya bu iþ için.
Lakin Valide Sultan vermedi buna izin.

Onlar dinlemeyerek saldýrdýlar saraya.
Dediler: (Bu, emirdir, siz girmeyin araya.)

Lakin Emir Sultan’a yaklaþmýþtý ki onlar,
Birden bire gaibden fýrladý bir çok oklar.

Kýrk adet sipahiye, ok atýldý kýrk adet.
Hepsi, cansýz olarak yere düþtü nihayet.

Allah’ýn yardýmýyla Hindu ve Emir Sultan,
O gün halas oldular onlarýn hücumundan.