Hacý Bayram-ý Veli, bazý talebesiyle,
Geldi Emir Sultan’la görüþmek gayesiyle.

O gün, Emir Sultan'ýn harabe olan evi,
Tamir edildiðinden ordaydý kendileri.

Usta ve marangozlar, hepsi çalýþýyordu.
Kimisi kalaslarý yukarý taþýyordu.

Hacý Bayram-ý Veli, oraya geldiðinde,
Emir Sultan, ayakta duruyordu beride.

Biraz sonra, yukarda çalýþan o iþçiler,
Büyükçe bir kalasý aþaðý düþürdüler.

O yöne bakýyordu Emir de o arada.
Kalas, hýzla düþerken duruverdi havada.

Ve bir müddet boþlukta kaldýktan sonra yine,
Düþtü zarar vermeden boþ zemin üzerine.

Hacý Bayram, kalbinden eyledi ki þöyle arz:
Kerametiniz ile kurtulup olduk halas.

Onun düþüncesini anlayýp Emir Sultan,
Dedi: (Biz, kerameti düþünmedik o zaman.

Ýnþaatýn altýnda, çocuklar oynuyordu.
Tam onlarýn üstüne hýz ile iniyordu.

Zarar vermesin diye kalas o çocuklara,
Allah’a sýðýnarak, dua ettik o ara.

Gayemiz, kurtarmaktý onlarý bu afetten.
Zira veli, utanýr izhar-ý kerametten.)

Yahya Halife diye, vardý ki yine bir zat,
O da, kendi halini anlatýr þöyle bizzat:

Ben, ne zaman duysam ki: Þu yerde bir veli var.
Hizmetine koþmayý bilirdim çok büyük kâr.

Çünkü iþitmiþtim ki, Allah dostu veliler,
Kararmýþ gönülleri temizleyiverirler.

Onlarýn bakýþlarý, kalb derdine devadýr.
Onlarýn sözlerinde, Rabbani tesir vardýr.

Bir gün Emir Sultan’ýn talebesinden olan,
Sinan Halife diye halk içinde tanýnan,

Birini de iþitip, koþtum onun yanýna.
Dedim ki: (Bir teveccüh, bir himmet edin bana.

Muradým, elinizde tam tövbekâr olmaktýr.
Ve nefs-i emmaremin þerrinden kurtulmaktýr.

Zira kendi baþýma uðraþsam da ne kadar,
Nefsimin pençesine düþerim yine tekrar.)

Ben böyle söyleyince, dedi ki o da bana:
(Madem ki hal böyledir, sen git Emir Sultan’a.

Onun nurlu kabrinde, dua eyle, tövbe et.
Onun yardýmý ile, muradýn olur elbet.)

Oradan ayrýlarak, gittim Bursa iline.
Vardým Emir Sultan'ýn nur saçýlan kabrine.

Artýk o azgýn nefsim, yola geldi bihakkýn.
Zira tövbe etmiþtim huzurunda o zatýn.