Bir sohbet esnasýnda, Emir Sultan’a bir zat,
Bir sual tevcih etti, dedi: (Fahr-i kâinat,

Yalnýz ruh olarak mý çýkmýþ idi miraca?
Ruh-beden birlikte mi yoksa çýktý acaba?)

Þöyle cevap verdi ki: (Ceddim Resul-i ekrem,
Birlikte çýkmýþ idi, ruh ve bedeniyle hem.

Hem mekansýz, zamansýz, keyfiyetsiz olarak,
Allahü teâlâyý gördü, bu da muhakkak.

Göz, kulak, sinir gibi olmadan bir vasýta,
Rabbi ile konuþtu, þüphe yok bu hususta.

Cebrail gökten yere, yerden dahi göklere,
Her gün iner çýkardý, hem günde bir çok kere.

Nasýl ki bu hakikat olunamazsa inkâr,
Bu husus da, gün gibi gayet açýk, aþikâr.)

Bir gün de, talebeye, Nisa suresindeki,
Yüzyirminci âyetin tefsirinde dedi ki:

(Bizim bu yolumuzda, gaflete yer olmaz pek.
Þeytanýn aldatmasý kavidir, dikkat gerek.

Avamý, baþka türlü o aldatýr durmadan.
Âlim olanlarý da, aldatýr baþka yoldan.

Nitekim Musa Nebi zamanýnda birisi,
Vardý ki, o kimsenin çoktu dini bilgisi.

Hatta ism-i a’zamý biliyordu o kimse.
Kabul ediliyordu her ne dua ederse.

Lakin Belka þehrinin kâfir valisi Belak,
Bu Bel'am denen zatý yanýna çaðýrarak,

Dedi: (Dua eyle ki, Musa'nýn askerleri,
Bizim bu þehrimize girmeyip, dönsün geri.)

Pek çok da dünya malý vaad etti ona bir de.
Ölümle tehdit etti yapmadýðý takdirde.

O da, dünya malýna maalesef aldanarak,
Yahut da (Öldürürüm!) tehdidinden korkarak,

Musa Nebi'ye karþý, beddua eyleyince,
Mürted olup, imaný gidiverdi hemence.

Dünyayý ahirete tercih edip o ahmak,
Ebedi felakete düþtü sonsuz olarak.

Dediler: (Âlimlerin böyle olursa hali,
Biz gibi cahillerin, nice olur ahvali?)

Buyurdu: Evliyadan bir Hasen-i Basri var.
Ýbadet ediyorken evinde bir zamanlar,

Elinde, çok yularla þeytaný gördü o an.
(Bunlarý ne yaparsýn?) diyerek sordu ondan.

Dedi ki: (Amelinde ihlassýz olanlarý,
Bulup, boyunlarýna geçiririm bunlarý.

Artýk benim mahkumum olurlar onlar elbet.
Ve hiç tek baþlarýna edemezler hareket.)

Ýþte ey kardeþlerim, çok mühimdir bu ihlas.
Ýhlassýz amellerden faide hasýl olmaz.