O devirde Bursa’da, þeyhülislam olan zat,
Bir gün, Ulu cami'de ediyordu nasihat.

O da, Emir Sultan’dan görerek tahsilini,
Almýþtý o büyükten ilmi icazetini.

O vaaz esnasýnda, Emir Sultan, dergahtan,
Birisini, çarþýya göndermiþti sabahtan.

O talebe giderken, öðrendi ki, o saat,
Þeyhülislam, camide eder vaaz-ü nasihat.

Düþündü: Gideyim de, o vaazý dinleyeyim.
Ýlminden istifade ve feyiz edineyim.

O, böyle düþünerek gitti Ulu cami'ye.
Lakin o girer girmez camiden içeriye,

Kuvvetli bir zelzele baþladý ki o saat.
Kendini dýþarýya zor attý o cemaat.

Velakin gördüler ki, az önceki zelzele,
Dýþarýya çýkýnca, kalmadý zerre bile.

Onlar bunu görüp de, camiye girince tam,
Baktýlar ki, zelzele ediyor yine devam.

Tekrardan dýþarýya çýktýlarsa da, fakat,
Gördüler ki, dýþarda yok zelzele ve afat.

Bunu, þeyhülislam da gördü ve hayret etti.
Baþýný öne eðip, murakabe eyledi.

Sonra o cemaate dedi ki: (Ey insanlar!
Ýçerde, hocamýzý dinlemeyen biri var.

Ondan Emir Buhari etmiþti bir þey talep.
O, gelmiþ vaaz dinliyor burada, neden acep?

O kimse dýþarýya çýksýn ki çok acele,
Yoksa helak edecek bizi hep bu zelzele.)

O bunu iþitince, dýþarý çýktý hemen.
O çýkýnca, zelzele kesildi hakikaten.

Mahcubiyet içinde dergaha döndü yine.
Derdi: Nasýl bakarým ben hocamýn yüzüne?

O, bu düþünce ile dergaha vasýl oldu.
Girip selam vererek, bir kenara oturdu.

Emir Sultan, hiddetle ona baktý bir kere.
Talebe, o dehþetten bayýlýp düþtü yere.

Kendine gelemedi hatta o uzun müddet.
Ayýlýnca, hocasý etti yine merhamet.

Buyurdu ki: (Ey oðlum, dünyevi ve uhrevi,
Hangi ihtiyacýnýz karþýlanamadý ki,

Gidip baþkalarýndan istiyorsunuz yardým.
Bu, hiç talebeliðe yakýþýr mý evladým?

Talebe, hocasýndan, çeþitli nimetlere,
Kavuþunca, gider mi daha baþka bir yere?

Bu türlü davranýþlar, bu yolda hem ayýptýr.
Hem de bu, onun için kazanç deðil, kayýptýr.

Lakin yine bu ikaz, nimettir senin için.
Yoksa farkýna bile varamazdýn bu iþin.)