Fudayl bin Ýyad var ki, bir mübarek velidir.
Nasihatleri ile, kalbleri etti tenvir.

Yediyüz yirmialtý yýlýnda doðan bu zat,
Seksen yaþýnda iken, Mekke'de etti vefat.

Önce, Ýslamiyet’e uygunsuz hali vardý.
Gençlik senelerinde, eþkýyalýk yapardý.

Sonra tövbe ederek, yöneldi tasavvufa.
Yükselip, mübarek bir veli oldu bu defa.

Haram ve þüpheliden, þiddetle kaçýnmakta,
Zamanýnýn, en önde geleniydi o hatta.

Abbasi halifesi olan Harun Reþid’e,
Öðüt, nasihatlarý meþhurdur halk içinde.

Tövbe edicilerin baþýnda, bu zat vardýr.
Cömertlik ve ihsanda, eþine az rastlanýr.

Allah'ý tanýmakta, pek az idi emsali.
Ýyilik ve yardýma, uygundu onun hali.

Yaratýlýþ olarak, güzel huylu ve cömert,
Asil bir insan idi, sahib-i hüsn-ü niyet.

Ýnsanlarýn malýný alsa da ellerinden,
Yine de, merhameti býrakmazdý elinden.

Eþkýyalýk yaptýðý kafilede mesela,
Kadýn varsa, onlara hiç dokunmazdý asla.

Sermayesi az olan, yahut da borçlu olan,
Kimselerin malýný, almazdý hiç bir zaman.

O, bir gün çocuðunu, almýþtý kucaðýna.
Severken, o çocuðu bir sual sordu ona.

Dedi ki: (Babacýðým, beni seviyor musun?)
Dedi ki: (Evet oðlum, þüphe mi ediyorsun?)

Sordu yine: (Allah'ý seviyor musun peki?)
Dedi: (Evet evladým, severim elbette ki.)

Bu sefer babasýna sordu ki oðlu tekrar:
(Peki ey babacýðým, kaç tane kalbiniz var?)

(Bir tanedir) deyince, sordu yine: (Ey baba!
(Bir kalbe, iki sevgi nasýl sýðdý acaba?)

Oðlunun bu sözünden, etkilendi begayet.
Bu söz ile, kalbine geldi nur ve hidayet.

Düþündü ki: (Bu bana, bir ikaz-ý ilahi.
Bunu ona, Allah'ým söyletti bizatihi.

Yoksa o, bu sözleri edemezdi bana arz.
Rabbim, bu çocuk ile eyledi beni ikaz.)

Oðlunu, kucaðýndan býraktý hemen yere.
Yalvarmaya baþladý Rabbine o bu kere.

Dedi ki: (Ya ilahi, sana söz veriyorum.
Bu hatalý gidiþi, hemen terk ediyorum.

Þu an son veriyorum, haramilik iþine.
Al beni affettiðin kullarýnýn içine.)

Sonra oðluna dönüp, dedi ki: (Ey evladým!
Seni, bir nasihatçi kýldý bana Allah'ým.

Sen ne güzel vaizsin, irþad ettin beni sen.
Senin nasihatinle, deðiþti kalbim hemen.)