Fudayl, gençlik çaðýnda, bütün yaptýklarýna,
Tövbe edip, gönlünü çevirdi Allah'ýna.

Eski günahlarýna oldu ki öyle piþman,
Birisine dedi ki: (Beni tut, baðla þu an.

Ve acele götür ki sultanýn huzuruna,
Suçumun cezasýný, ne ise versin bana.

Hakkýmda, dinin hükmü ne ise, yapýlsýn tam.
Cezamý çekeyim de, bitsin bu gam ve tasam.)

Onun bu isteðini, bildirdiler sultana.
Çok izzet ve ikramda bulundu sultan ona.

Sonra da, emretti ki hükümdar kendi bizzat:
(Evine götürün de, eylesin istirahat.)

Evine geldiðinde, o hâlâ aðlýyordu.
Hanýmý ona dönüp, dedi: (Sana ne oldu?

Niçin böyle aðlayýp inliyorsun ey Fudayl?
Yoksa, seni insanlar dövdüler mi, ne bu hal?)

Dedi: (Sultan, cezamý vermedi de ey haným!
Budur asýl sebebi þu anki aðlamamýn.

Ýþlediðim suçlarýn, cezasý çok büyüktür.
Cezamý çekmeyince, üzerimde bir yüktür.

Bunun ýzdýrabýyla, yanýyor hep içerim.
Nedamet ateþiyle, kavruluyor ciðerim.)

Daha sonra dedi ki: (Ey haným, beni dinle.
Kâbe’ye gidiyorum, gelir misin benimle?

Ýstersen, aramýzda olan nikah baðýný,
Çözelim de, serbest ol, söyle son meramýný.)

Dedi: (Allah korusun, ne için ayrýlayým?
Sen nereye gidersen, ben dahi yanýndayým.

Sana hizmetçi olmak, en büyük þeref bana.
Gidelim beraberce, Beytullahýn yoluna.)

Daha sonra ikisi, hac yoluna çýktýlar.
Bazý âlimler ile görüþüp tanýþtýlar.

Ýmam-ý a’zamýn da katýlýp derslerine,
Çok þeyler öðrenerek, feyiz kattý feyzine.

Az zamanda yetiþip, oldu âlim ve veli.
Sohbeti, dinleyene oldu çok faideli.

Arafat meydanýnda, o, bir gün duruyordu.
Vakfe için toplanan halký seyrediyordu.

Baktý ki, Müslümanlar yalvarýp inliyorlar.
Hepsi, Hak teâlâdan maðfiret diliyorlar.

Dedi ki: (Ya Rabbi, sen, kerimler kerimisin.
Bu kullarýn hepsini, sen affedebilirsin.

Senin, bu insanlarýn tamamýný affetmen,
Kolaydýr, bir zenginin bir lira vermesinden.

Senin af hazinenin, yoktur ki nihayeti.
Eksilmez affetsen de, bilcümle bu ümmeti.)

O esnada kalbine, bir ilham geldi birden.
Denildi ki: (Ey Fudayl, öyleyse üzülme sen.

Senin bu hüsn-ü zannýn hürmetine, Rabbimiz,
Bu hüccacýn hepsini, affetti hiç þüphesiz.)