Hakim-i Tirmizi ki, evliyadan bir kiþi.
Ýnsanlarý gafletten ikaz idi hep iþi.
Pek fazla korkuyordu Allahü teâlâdan.
Titizlikle kaçardý her günah ve haramdan.
Gençliðinde, bir kadýn geldi bir gün yanýna.
Konuþup, çirkin bir iþ teklif eyledi ona.
O bunu iþitince, kan sýçradý beynine.
Cevap bile vermeden, dönüp geldi evine.
Lakin kadýn, inada bindirdi bu iþini.
Hakim-i Tirmizi’nin býrakmadý peþini.
Yalnýz çalýþtýðýný gördü bir gün baðýnda.
Bunu fýrsat bilerek, gelip bitti yanýnda.
Lakin o, görür görmez kadýnýn geldiðini,
Derhal baðdan dýþarý atýverdi kendini.
Ve baþladý kaçmaya, günahtan korkusundan.
Kadýn da, koþuyordu süratle arkasýndan.
O kadýnýn þerrinden, koþtu çok uzaklara.
Ve lakin ileride, rastladý bir çukura.
Þöyle bir nazar etti, derindi içerisi.
Haram iþlemektense, yoktu baþka çaresi.
O edepsiz kadýn da, geliyordu ardýndan.
O çukura atlayýp, kurtuldu o kadýndan.
O hadiseden sonra, geçti çok uzun yýllar.
Yaþý da ilerleyip, oldu hem çok ihtiyar.
Gençlikte geçirdiði halleri düþünürken,
Bir ara hatýrýna, bu kadýn geldi birden.
Duydu bir an nefsinin þöyle söylediðini:
(Niçin kabul etmedin onun o teklifini?
O zaman gençtin henüz, ona peki diyeydin.
Sonra da piþman olup, istiðfar eyleyeydin.)
Nefsinden, bu düþünce gelince kendisine,
Pek fazla üzülerek, þöyle dedi nefsine:
(Ey günahlarla dolu habis ve alçak nefis!
Sen, böyle düþünmekte görmez misin hiç beis?
Kýrk yýl önce, genç iken bunu düþünmedin de,
Þimdi mi düþünürsün bu ihtiyar halinde?
Kýrk senedir çektiðin mücahede, riyazet,
Ne oldu, gece gündüz o çalýþma, o gayret?
Gençken yüz vermedin de, sen o adi kadýna,
Piþman mý oluyorsun þimdi o yaptýðýna?
Ey nefsim, sen ne alçak, ne hainmiþsin meðer.
Þu ihtiyar halinle, düþünürsün bak neler.)
Bir köþeye çekilip devamlý aðlýyordu.
Gözlerinden, sel gibi yaþlar akýtýyordu.
Öyle çok üzüldü ki nefsinin bu sözüne,
Günlerce, rahat uyku girmez oldu gözüne.
Girmemiþti halbuki günaha hiç bir zaman.
Sýrf bu düþüncesine, üzülüp, oldu piþman.
O kadar yükseldi ki, o, bu piþmanlýðýyle,
Böyle yükselemezdi pek çok ibadetiyle.
|