Hakim-i Tirmizi’nin, tasavvufla ilgili,
Bir kitabý vardý ki, ilimle dolu idi.

Verip bu kitabýný talebeden birine,
Buyurdu ki: (Götür at, bunu Ceyhun nehrine.)

(Peki) deyip, kitabý alýp çýktý oradan.
Lakin onu atmaya kýyamadý o zaman.

Oradan, hocasýnýn huzurlarýna geldi.
Kitabý sorduðunda, (Attým efendim) dedi.

(Peki, ne gördün?) diye sorunca hoca ona,
Bir þey görmediðini arz etti hocasýna.

Buyurdu ki: (O halde, sen onu atmamýþsýn.
Kýymetini düþünüp, ona kýyamamýþsýn.

Tekrar git, o kitabý elin ile suya at.
Peki de ve söz dinle, nefsine verme fýrsat.)

Ertesi gün, kitabý attý Ceyhun nehrine.
Hocasýnýn emrini getirmiþti yerine.

Atar atmaz bir sandýk çýktý suyun içinden.
Kitap, sandýk içine düþüverdi elinden.

Hemen sonra, sandýðýn kapandý kapaklarý.
Talebe, hayret ile gördü bu olanlarý.

Oradan döndüðünde hocasýnýn yanýna,
Gördüðü hadiseyi, arz etti bir bir ona.

Dinleyince hocasý bunlarý kendisinden,
Buyurdu: (Þimdi oldu, atmýþsýn hakikaten.)

Talebesi dedi ki: (Evet, attým ise de,
Bu iþin esrarýný izah edin bize de.)

Buyurdu: (Tasavvuf’la ilgili bilgileri,
Toplayýp, bir risale yazmýþtým önceleri.

Ve lakin öyle ince bilgilerdi ki onlar,
Anlamaktan acizdi bu zamanki insanlar.

Hýzýr aleyhisselam istedi benden onu.
Onun için demiþtim: Götür, suya at bunu.

Emretti Hak teâlâ sudaki bir balýða.
Onu senden alarak, teslim etti Hýzýr'a.)

Talebe anladý ki, gaye atmak deðilmiþ.
O kitabý, Hazret-i Hýzýr'a vermek imiþ.

Bu zat, bir sohbetinde buyurdu ki: (Ey insan!
Alçak gönüllü ol ki, Rabbimiz etsin ihsan.

Zira Allah, sevmiyor kibirli olanlarý.
Ve hatta rahmetinden, uzak eder onlarý.

Bilhassa büyüklere lazýmdýr saygý, edep.
Zaten halis Müslüman, mütevazý olur hep.

Edebin bir tarifi, itiraz etmemektir.
Büyüklerin emrine (baþ üstüne) demektir.

Bu nefsi, en ziyade tahrip eden de yine,
Hemen (Peki) demektir büyüklerin emrine.

Zira bu azgýn nefis, hep hayýr demek ister.
Mütevazý olursa, (Peki) deyip söz dinler.